مطلع انوار ج12
مواعظ رمضان المبارك 1369 ه . ق
54٬175
جلد دوازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1369 ه. ق در مسجد قائم طهران می‌باشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا می‌باشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ معرفت ذات، و اسماء وصفات پروردگار، و نقد و بررسی آراء مادی‌گرایان. • شرح مختصری در عظمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، و فضائل امیرالمؤمنین علیه‌السلام. • مباحثی دربارۀ قرآن کریم و اهمیت اهتمام به آن، فلسفۀ روزه، دعا، توبه، تولّی و تبرّی، دنیا، هوای نفس، تقوا، فضیلت نماز، فضیلت علماء ربانی و تربیت اولاد.
تهیۀ کتاب از سرای جاوید
مطلع انوار ج12
155...1
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] معشوق من که یک عمر از روى دامان پیامبر تا الآن با او فقط نرد عشق باخته‌ام، او به من مى‌گوید: اى حسین! این کار را باید بکنى! این است روش و منهاج تو! این است سیر و حرکت تو!
جان بر آن کس ارزش دارد که براى حفظ آن تن به ذلّت دهد، و حکومت‌هاى پیشین و امروز را که بر اساس ظلم و عدوان است امضا کند. من حُسَینم و ارزش جان من وقتى است که خودم را براى رهائى بشریّت از چنگال این دیو صفتان فدا کنم. آن‌وقت ارزش دارد که خودم با اهل بیتم را به همین منهاج که مشاهده مى‌کنید فدا کنم! این است رویّه من! هر که حسینى است این‌چنین است!...
السَّلامُ عَلیکَ یا أبا‌عَبدِاللَهِ و عَلَى المُستَشهَدینَ بَینَ یَدَیکَ و رَحمَةُ اللَهِ و بَرَکاتُهُ. یا لَیتَنا کُنّا مَعَکَ فَنَفوزَ فَوزًا عَظِیمًا. اَللَهمّ اجعَلنا مِن شیعَتِهِ و حَرَمِهِ و الذّابّینَ عَنهُ، و اجعَلنا مِنَ الفائِزینَ بِإدراکِ ثارِهِ مَعَ الإمامِ المُنتَظَرِ حُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَرىّ عَجَّلَ اللَهُ تَعالَى فَرَجَهُ.»
1) سوره النّساء (4) صدر آیه 78.
2) سوره آل عمران (3) قسمتی از آیه 154.
3) [در أقرب الموارد گوید: «تَعِسَ (ل) تَعْسًا: لغةٌ فهو تَعِسٌ مثل تَعِب. و تَتعدِّى هذه بالحرکة و بالهمزة فیُقال: تَعَسَه اللهُ و أتعَسَه. و منه: هو منحوسٌ متعوسٌ، تَعْسًا له، اى ألزَمه اللهُ هلاکًا، و هو مفعول مطلقٌ عاملُه محذوفٌ.»]
4) خصائص الحسین ص 119 و 120. و این آیه از سوره الأنفال (8) قسمتى از آیه 42 مى‌باشد.
5) همان مصدر، ص 121 و 122.
6) ملاحظه فرمایید: این عبدالله پسر عمر که در نزد عامّه بسى مناقب براى او ذکر مى‌کنند، با یزید بن معاویه بیعت مى‌نماید و دست از نصرت سیّدالشّهداء علیه السّلام بر مى‌دارد، و نه با حضرت و نه با پدرش أمیرالمؤمنین بیعت ننمود؛ با حجّاج بن یوسف ثَقَفى به خلافت عبدالملک بن مروان بیعت مى‌کند آن‌هم با وضع ذلّت‌آمیزى. حجّاج به او مى‌گوید: با دستم بیعت مکن، انگشت شصت پاى چپم را با دستت بگیر و بیعت کن، و عاقبت‌الأمر هم حجّاج او را با وضع فلاکت بارى مسموم مى‌کند.
او را قیاس کنید با اصحاب حضرت أباعبدالله الحسین علیه السّلام که در لیله عاشوراء بیعت را از آنان برداشت و همه را آزاد گذاشت که: «از تاریکى شب استفاده کنید و به منازل و اوطان خود بروید؛ این قوم فقط با من سر و کار دارند و چون مرا بکشند و مقصودشان حاصل شود با احدى از شما کارى ندارند!» ما جواب بنى‌هاشم و اصحاب را در اظهار وفادارى و جان‌نثارى، از کلام میرزا محمّدتقى حجّة‌الإسلام نیّر تبریزى در آتشکده ذکر مى‌کنیم:
گفت یاران: کاى حیات جان ما ** دردهاى عشق تو درمان ما
رشته جانهاى ما در دست توست ** هستى ما را وجود از هست توست
سایه از خور چون تواند شد جدا ** یا خود از صوتى جدا افتد صَدا
زنده بى جان کى تواند کرد زیست ** زندگى را بى تو خون باید گریست
ما به ساحل خفته و تو غرق خون ** لا و حقِّ البَیتِ هَذا لا یَکون
کاش ما را صد هزاران جان بدى ** تا نثار جلوه جانان بدى
در به روى ما مبند اى شهریار ** خلوت از اغیار باید، نى ز یار
جان کلافه، ما عجوز عشق کیش ** یوسفا از ما مگردان روى خویش
ما به آه خشک و چشم تر خوشیم ** یونس آب و خلیل آتشیم
اندرین دشت بلا تا پا زدیم ** پاى بر دنیا و ما فیها زدیم»
ـ پایان متن منقول از الله شناسی.
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] معشوق من که یک عمر از روى دامان پیامبر تا الآن با او فقط نرد عشق باخته‌ام، او به من مى‌گوید: اى حسین! این کار را باید بکنى! این است روش و منهاج تو! این است سیر و حرکت تو!
/
156