مطلع انوار ج12
مواعظ رمضان المبارك 1369 ه . ق
54٬175
جلد دوازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1369 ه. ق در مسجد قائم طهران می‌باشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا می‌باشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ معرفت ذات، و اسماء وصفات پروردگار، و نقد و بررسی آراء مادی‌گرایان. • شرح مختصری در عظمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، و فضائل امیرالمؤمنین علیه‌السلام. • مباحثی دربارۀ قرآن کریم و اهمیت اهتمام به آن، فلسفۀ روزه، دعا، توبه، تولّی و تبرّی، دنیا، هوای نفس، تقوا، فضیلت نماز، فضیلت علماء ربانی و تربیت اولاد.
تهیۀ کتاب از سرای جاوید
مطلع انوار ج12
107...1
مجلس یزید.
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] حدیث را از صالح شنیدی؟!
گفت: به خدا قسم که من خود از او شنیدم!
جریر بن محمّد گفت که به صالح گفتم: خدا را در نظر بگیر که آیا تو خود این حدیث را از معاذ بن أسد شنیدی؟!
گفت: به خدا قسم که من خود از او شنیدم!
معاذ بن اسد گفت که به فضل گفتم: خدا را در نظر بگیر که آیا تو خود این حدیث را از أعمش شنیدی؟!
گفت: به خدا قسم که من خود از او شنیدم!
أعمش گفت که به سَلمة بن کُهَیل گفتم: خدا را در نظر بگیر که آیا تو خود این حدیث را از سر مبارک حسین بن علی علیهما السّلام شنیدی؟!
گفت: به خدا سوگند که من بر دروازه فرادیس دمشق از او شنیدم ـ نه در نظرم ممثّل و مجسّم شده و نه امر بر من مشتبه گردیده ـ که می‌گفت: ﴿فَسَيَكۡفِيكَهُمُ ٱللَهُ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ﴾!»
* سوره البقرة (2) آیه 137.
** مراد از لفظ «حَدَّثنا» سماع است از لفظ شیخ؛ چه آنکه او از حفظ املاء کرده باشد و چه آنکه از روى کتاب خود خوانده باشد. و این‌گونه تحمّل روایت، عالى‌ترین طرق هفت‌گانه تحمّل روایت مى‌باشد.
نزد جمهور محدّثین و علماء علم حدیث، بر آن اصطلاح و قرار داد نموده‌اند که:
اگر شخص راوى خودش به تنهائى از شیخ بشنود و یا شکّ کند که آیا با وى دیگرى هم شنیده است یا نه، در این‌صورت با لفظ «حدّثنى» روایت را بیان مى‌کند؛
و اگر با او دیگرى هم در استماع شریک باشد، با لفظ «حدَّثنا» بیان مى‌نماید؛
و اگر خودش روایت را بر شیخ بخواند با لفظ «أخبرنى» بیان مى‌دارد؛
و اگر در حضور او براى شیخ، شخص دیگرى بخواند، با لفظ «أخبرنا» بیان مى‌نماید.
و جایز نیست در نزد محدّثین هر یک از الفاظ «حدَّثنا» و «أخبرنا» جاى خود را به یکدیگر دهند و در کتب مؤلّفه مراعات این نکته را ننمایند.
و امّا لفظ «أنبأنا» کلمه‌اى است که آن را براى اجازه و مناوله (دست به دست دادن حدیث) و قرائت و سماع، اصطلاحاً استعمال مى‌کنند. و گرنه از جهت معنى لغوى فرقى در میان «إنباء» و «إخبار» وجود ندارد. (محقّق)
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] حدیث را از صالح شنیدی؟!
/
17