مطلع انوار ج12
مواعظ رمضان المبارك 1369 ه . ق
جلد دوازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1369 ه. ق در مسجد قائم طهران می‌باشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا می‌باشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ معرفت ذات، و اسماء وصفات پروردگار، و نقد و بررسی آراء مادی‌گرایان. • شرح مختصری در عظمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، و فضائل امیرالمؤمنین علیه‌السلام. • مباحثی دربارۀ قرآن کریم و اهمیت اهتمام به آن، فلسفۀ روزه، دعا، توبه، تولّی و تبرّی، دنیا، هوای نفس، تقوا، فضیلت نماز، فضیلت علماء ربانی و تربیت اولاد.
مطلع انوار ج12
102از جمادی عالم جان در روید1 *** غُلغُلِ اجزایِ عالم بشنوید فاش تسبیح جمادات آیدت *** وسوسۀ تأویل‌ها بر2 بایدت3 امکان سخن گفتن همه موجودات با لسان قال
سخن حیوانات یا نباتات یا جمادات با لسان قال اشکالی ندارد:
قضیّه آمدن آهو خدمت حضرت رضا علیه السّلام و شکایت از صیاد؛4
- ـ طبع میرخانی: «از جمادی در جهان جان روید».
- ـ خ ل: «نَر».
- ـ مثنوی، طبع میرخانی، ص 227.
- ـ بحار الأنوار، ج 49، ص 333؛ عیون أخبارالرّضا علیه السّلام، ج 2، ص 285:
«حَدَّثَنا أبوالفَضلِ محمّدُ بنُ أحمَدَ بنِ إسماعیلَ السَّلیطیُّ ـ رَضیَ اللهُ عَنهُ ـ قالَ: سَمِعتُ الحاکِمَ الرّازیَّ صاحِبَ أبی‌جَعفَرٍ العُتبیِّ یَقولُ: بَعَثَنی أبوجَعفَرٍ العُتبیُّ رَسولًا إلَی أبی‌مَنصورِ بنِ عَبدِالرَّزّاقِ. فَلَمّا کانَ یَومُ الخَمیسِ استَأذَنتُهُ فی زیارَةِ الرِّضا علیه السّلام، فَقالَ:
اسمَع مِنّی ما أُحَدِّثُکَ بِهِ فی أمرِ هَذا المَشهَدِ! کُنتُ فی أیّامِ شَبابی أتَصَعَّبُ عَلَی أهلِ هَذا المَشهَدِ و أتَعَرَّضُ الزُّوّارَ فی الطَّریقِ و أسلُبُ ثیابَهُم و نَفَقاتِهِم و مُرَقَّعاتِهِم.
فَخَرَجتُ مُتَصَیِّدًا ذاتَ یَومٍ، و أرسَلتُ فَهدًا عَلَی غَزالٍ. فَما زالَ یَتبَعُهُ حَتَّی ألجَأهُ إلَی حائِطِ المَشهَدِ؛ فَوقَفَ الغَزالُ و وقَفَ الفَهدُ مُقابِلَهُ لا یَدنُو مِنهُ. فَجَهَدنا کُلَّ الجَهدِ بِالفَهدِ أن یَدنُوَ مِنهُ فَلَم یَنبَعِث، و کانَ مَتَی فارَقَ الغَزالُ مَوضِعَهُ یَتبَعُهُ الفَهدُ فَإذا التَجَأ إلَی الحائِطِ رَجَعَ عَنهُ.
فَدَخَلَ الغَزالُ حِجرًا فی حائِطِ المَشهَدِ فَدَخَلتُ الرِّباطَ فَقُلتُ لِأبی النَّصرِ المُقری: أینَ الغَزالُ الّذی دَخَلَ هاهُنا الآنَ؟!
فَقالَ: لَم أرَهُ.
فَدَخَلتُ المَکانَ الّذی دَخَلَهُ؛ فَرَأیتُ بَعرَ الغَزالِ و أثَرَ البَولِ و لَم أرَ الغَزالَ، و فَقَدتُهُ!
فَنَذَرتُ اللهَ تَعالَی أن لا أُوذیَ الزُّوّارَ بَعدَ ذَلِکَ و لا أتَعَرَّضَ لَهُم إلّا بِسَبیلِ الخَیرِ. و کُنتُ مَتَی ما دَهِمَنی أمرٌ فَزِعتُ إلَی هَذا المَشهَدِ فَزُرتُهُ و سَألتُ اللهَ تَعالَی فیهِ حاجَتی فَیَقضیها لی.
و لَقَد سَألتُ اللهَ تَعالَی أن یَرزُقَنی ولَدًا ذَکَرًا فَرَزَقَنی ابنًا حَتَّی إذا بَلَغَ و قُتِلَ، عُدتُ إلَی مَکانی مِنَ المَشهَدِ و سَألتُ اللهَ تَعالَی أن یَرزُقَنی ولَدًا ذَکَرًا فَرَزَقَنی ابنًا آخَرَ. و لَم أسألِ اللهَ تَعالَی هُناکَ حاجَةً إلّا قَضاها لی. [ادامه در صفحه بعد]