
مطلع انوار ج12
مواعظ رمضان المبارك 1369 ه . ق
جلد دوازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1369 ه. ق در مسجد قائم طهران میباشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا میباشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ معرفت ذات، و اسماء وصفات پروردگار، و نقد و بررسی آراء مادیگرایان. • شرح مختصری در عظمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، و فضائل امیرالمؤمنین علیهالسلام. • مباحثی دربارۀ قرآن کریم و اهمیت اهتمام به آن، فلسفۀ روزه، دعا، توبه، تولّی و تبرّی، دنیا، هوای نفس، تقوا، فضیلت نماز، فضیلت علماء ربانی و تربیت اولاد.
مطلع انوار ج12
100اعتراف فطری همه موجودات بر خدای واحد
این اعتراف فطری بر خدای واحد نه تنها در انسان است، در تمام حیوانات بلکه [در] نبات و جماد هم یافت میگردد؛ منتهی انسان به واسطه معصیت و اتّباع شهوات از خدا با لسان قال منحرف میشود، ولیکن آنها چون معصیت ندارند لسان قال و حال آنها یکی است.
در اینکه حیوانات و نباتات و جمادات با لسان حال تسبیح میکنند شکّی نیست؛ قال الله:
﴿يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ ٱلۡمَلِكِ ٱلۡقُدُّوسِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَكِيمِ﴾.1
* * *
فَفِی2 کُلِّ شَیءٍ لَهُ آیَةٌ *** تَدُلُّ عَلَی أنَّهُ واحِدُ3 * * *
همه هستند از مه تا به ماهی *** به وحدانیّت ذاتش گواهی4 و قول صحیح آن است که بگوییم: هر یک با لسان قال هم تسبیح میکنند، منتهی لسان قال آنها مانند بشر و حیوان نیست که خروج هوا از ریه و برخورد با تار و فضای دهان باشد:
﴿أَلَمۡ تَرَ أَنَّ ٱللَهَ يُسَبِّحُ لَهُۥ مَن فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَٱلطَّيۡرُ صَـٰٓفَّـٰتٖ كُلّٞ قَدۡ عَلِمَ
- ـ سوره الجمعة (62) آیه 1. ترجمه:
«تسبیح و تقدیس خداوند را بجای میآورد آنچه در آسمانهاست و آنچه در زمین است؛ خدایی که پادشاه است و پاک و عزیز و حکیم است.» (محقّق) - ـ خ ل: «و فی».
- ـ الأغانی، ج 4، ص 238، (قاله ابوالعتاهیة). نور ملکوت قرآن، ج 4، ص 74:
«در هر چیزی از او نشانهای است، که دلالت میکند بر آنکه او یگانه است.» - ـ مثنوی صفات العاشقین، هلالی جغتای، در صفت توحید حضرت باری عزّ اسمه:
«زهی! صانع، که از مه تا به ماهی *** دهد بر وحدت ذاتش گواهی»
.
- ـ سوره الجمعة (62) آیه 1. ترجمه:
