امام شناسی ج5

 در «کافى» در ضمن حدیثى از حضرت باقر علیه‌السّلام روایت است که: إنَّ اللهَ جَلَّ جَلاَلُهُ قَالَ: مَا تَقَرَّبَ اِلَیَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِی بَشَیْ‌ءٍ أحَبَّ اِلَیَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِ، وَ اِنَّهُ لَیَتَقَرَّبُ إلَیَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّی اُحِبَّهُ، فَإذَا أحْبَبْتُهُ کُنْتُ‌ سَمْعَهُ الَّذِی یَسْمَعُ بِهِ، وَ بَصَرَهُ الَّذِی یَبْصُرُ بِهِ، وَ لِسَانَهُ الَّذِی یَنْطِقُ بِهِ؛ وَ یَدَهُ الَّتِی یَبْطِشُ بِهَا، إنْ دَعَانِی أجَبْتُهُ، وَ إنْ سَأَلَنِی أعْطَیْتُهُ الحدیث‌¹.

 «خداوند سبحانه و تعالى مى‌فرماید: هیچگاه بنده‌اى از بندگان من به من تقرّب و نزدیکى نجسته است، که در نزد من محبوب‌تر باشد از آنچه من بر او واجب کردم، و بنده من پیوسته بواسطه بجا آوردن کار نافله و مستحبّ به من تقرّب و نزدیکى مى‌جوید، تا جائیکه من او را دوست مى‌دارم، و چون او را دوست داشتم، من گوش او هستم که با آن مى‌شنود، و چشم او هستم که با آن مى‌بیند، و زبان او هستم که با آن تکلّم مى‌کند، و دست او هستم که با آن مى‌گیرد.

 اگر بنده مؤمن من مرا بخواند او را اجابت مى‌کنم، و اگر از من سؤال کند به او مى‌دهم ـ الحدیث».

 این حدیث را فریقین از شیعه و عامّه روایت کرده‌اند، و از احادیث رائجه و دارجه محسوب است.

 و تصدیق صحّت متن آن، این آیه مبارکه است:

 ﴿قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ‌﴾ (آیه 31، از سوره 3: آل عمران).

 «بگو (اى پیامبر) اگر شما چنین هستید که خدا را دوست دارید، باید از من پیروى کنید تا بالنّتیجه خدا هم شما را دوست داشته باشد، و گناهان شما را بیامرزد».

 بارى انسان قبل از وصول به این مرحله، در بین مردم بود، معاشرت مى‌کرد، گفتگو و تکلّم داشت، با قواى نفسانى خود از چشم، و گوش، و زبان، و دست،

آیات و روایات وارد در فناء در اوصاف الهى‌