امام شناسی ج5

و بنابر این حقّ زمام امور آنان را به دست دارد، و در حقیقت، متجلّى خداست، در مرآت و آئینه وجود ایشان، و ولایت امر آنها با حضرت حقّ است، فلهذا ابدا ممکن نیست کسى به کمال نهائى و غائى آنان اطّلاع حاصل کند.

 زیرا که: ﴿وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًا﴾¹.

 «هیچکس نمى‌تواند با علم خود، به خداوند احاطه پیدا کند».

 أولیاى خدا چون به دریاى وسیع و بى‌حدّ از رحمت، و جُود، و وجود، رسیده‌اند، کمى و کاستى در آنان اثرى ندارد، ﴿لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ﴾‌. نه بر احتمال و یا یقین از دست دادن چیزى در آینده، ترسناک مى‌شوند، و نه بر فقدان چیزى در گذشته اندوهناک مى‌گردند. اگر کسى یک ظرف آبى داشته باشد، از احتمال ریخته شدن آن و یا مقدارى از آن در آینده مى‌ترسد، و از ریخته شدن آن در گذشته غصّه مى‌خورد، زیرا که آب سرمایه وجودى اوست، و با فقدان آن حیات خود را در فقدان مى‌بیند.

 ولى اولیاى خدا، در دریاى رحمت نشسته، و در این اقیانوس بى‌کران شناورند، و در آبشخور رحمت و فیض و جود، متمکّن، و در محلّ أمان و أمین مستقرّ مى‌باشند، و در این صورت کجا متصوّر است که نسبت بدانها فقدان صدق کند، چه در گذشته و چه در آینده؟!

 آیا اگر کسى آبى از دریا بردارد، از آب دریا کم مى‌شود؟ و یا اگر مقدارى آب به روى دریا بریزد، آب دریا اضافه مى‌شود؟ ابدا. حال و صفت أولیاء الله اینچنین است.

 اولیاى خدا، وجه خدا هستند، و بنابر این باقى هستند به بقاى خدا.

 ﴿ما عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللهِ باقٍ﴾‌².

 «آنچه در نزد شماست، فانى و خراب مى‌شود، و آنچه در نزد خداست باقى مى‌ماند».