امام شناسی ج5

 تا آنکه گوید:

 وَ لَعَلَّکَ قَدْ تَبْلُغُکَ عَنِ الْعَارِفینَ أخْبَارٌ تَکَادُ تَأتِی بِقَلْبِ الْعَادَةِ فَتُبَادِرُ إلَی التَّکْذِیبِ؛ وَ ذَلِکَ مِثْلُ مَا یُقَالُ: إنَّ عَارِفًا اسْتَسْقَی لِلنَّاسِ فَسُقُوا؛ أوِ اسْتَشْفَی لَهُمْ فَشُفُوا؛ أوْدَعَا عَلَیْهِمْ فَخُسِفَ بِهِمْ وَ زُلْزِلُوا؛ أوْهَلَکُوا بِوَجْهٍ آخَرَ.

 وَ دَعَا لَهُمْ، فَصُرِفَ عَنْهُمُ الْوَبَآءُ؛ وَ الْمَوَتَانُ؛ وَ السَّیْلُ؛ وَ الطُّوفانُ، أوْخَشَعَ لِبَعْضِهِمْ سَبُعٌ، أوْ لَمْ یَنْفِرْ عَنْهُمْ طَآئِرٌ؛ أوْ مِثْلُ ذَلِکَ مِمَّا لا تُؤْخَذُ فِی طَرِیقِ الْمُمْتَنِعِ الصَّریحٍ فَتَوَقَّفُ، وَ لاَ تَعْجَلْ! فَإنَّ لأمْثَالِ هَذِهِ أسْبَابًا فِی أسْرَارِ الطَّبِیعَةِ.¹

 یعنى: «و شاید به تو از ناحیه بعضى از عارفین اخبارى رسیده باشد، که نزدیک باشد که آن اخبار حکایت از کارهاى خارق عادت کند و تو بخواهى به تکذیب آنها مبادرت کنى! مثل اینکه مثلا گفته شود: شخص عارفى براى مردم از خدا طلب باران کرد، و باران آمد و مردم سیراب شدند، و یا براى آنان طلب صحّت و شفا نمود، و همگى شفا یافتند، یا بر علیه آنها دعا کرد و نفرین نمود، و آنان، مثلا به خسف و فرو رفتن زمین، و یا به زلزله شدید و یا به نوعى دیگر به هلاکت رسیدند.

 و یا آنکه براى آنها دعا کرد، و از آنان وباء برگشت، و یا مرگى که در بهائم پیدا مى‌شود، از بهائم آنها برگشت، و یا سیل و طوفان از آنها دور شد، و یا براى بعضى از آنان حیوان سَبُع و درنده، خاضع و خاشع شد، و یا پرنده از آنان نگریخت، و یا أمثال اینها، از چیزهائى که در طریق ممتنع صریح واقع نشده است.

 پس در این صورت درنگ کن! و تعجیل به انکار منما! زیرا از براى امثال این امور، اسبابى در اسرار عالم طبیعت وجود دارد».

 و پس از آن گوید: إنَّ الاُمُورَ الْغَریبَةَ تَنْبَعِثُ فِی عَالَمِ الطَّبِیعةِ مِنْ مَبَادِی ثَلاثَةٍ: أحَدُهَا الْهَیْئَةُ النَّفْسَانِیَّةُ الْمَذْکُورَةُ.

 «امور و کارهاى غریب، در عالم طبیعت از سه چیز پیدا مى‌شود، یکى از آنها همان کیفیّت نفسانیّه عرفاء است که ذکر شد، و آنگاه گوید: وَ السِّحْرُ مِنْ قَبیلِ الأوَّلِ؛ بَلِ الْمُعجِزَاتُ وَ الْکَرَامَاتُ.²