امام شناسی ج5

را که از خلق خودم مخفى داشته‌ام، به او نشان مى‌دهم، و لباس حیاء بر قامت او مى‌پوشانم، بطورى که تمام مخلوقات از او حیا مى‌کنند، و با حال آمرزیدگى و بخشودگى در روى زمین راه مى‌رود، و دل او را فراگیر و بینا مى‌کنم، و هیچ چیز از بهشت و جهنّم را از او پنهان نمى‌دارم، و آنچه در روز قیامت بر مردم مى‌گذرد، از هول و اضطراب، و شدّت، به او مى‌نمایانم، و آن کیفیّتى را که از اغنیاء و فقراء و جهّال و علماء حساب مى‌کشم، به او مى‌شناسانم، و او را در قبرش به خواب مى‌برم، و نکیر و منکر را خودم بر او وارد مى‌سازم، تا از او پرسش کنند.

 و او به هیچ وجه سکرات مرگ، و تاریکى قبر و لَحْد را نمى‌بیند. و ترس از امور هولناک آخرت که بر او اشراف مى‌کنند ندارد.

 و سپس من خودم، میزان عمل او را نصب مى‌کنم، و نامه عمل او را باز مى‌گردانم، و نامه عمل او را از طرف راست که جانب سعادت است به او مى‌رسانم، و او آن نامه را گسترده و باز شده مى‌خواند.

 و دیگر آنکه من بین خودم و او هیچ مترجم و واسطه در سخن گفتن قرار نمى‌دهم، و اینست صفات محبّان».

 یَا أحْمَدُ! اجْعَلْ هَمَّکَ هَمًّا وَاحِدًا! فَاجْعَلْ لِسَانَکَ لِسَانًا وَاحِدًا! وَاجْعَلْ بَدَنَکَ حَیًّا لاَ تَغْفُلُ عَنِّی؛ مَنْ یَغْفُلْ عَنِّی لاَ اُبَالی بِأیِّ وَادٍ هَلَکَ الحدیث¹.

 «اى احمد! اراده و مقصود خود را، مقصود واحدى قرار بده! و زبانت را زبان واحدى بگردان! و پیوسته افکار و خیالت را زنده کن، تا هیچوقت از من غافل نشوى! هر کس از من غافل شود، من باکى ندارم که در هر بیابان و هر نقطه‌اى هلاک شود».

 در «کافى» با اسناد خود روایت کرده است که: رسول الله صلّى الله علیه و آله و سلّم حَارِثَةِ بْنِ مَالِکِ بْنِ نُعْمَانِ أنْصَارِیّ برخورد کردند و گفتند: حالت چطور است‌ ای حارثه؟!

 فَقَالَ: یَا رَسُولَ اللهِ: مُؤْمِنٌ حَقًّا! فَقَالَ لَهُ رَسُولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: لِکُلِّ شَی‌ءٍ حَقِیقَةٌ؛ فَمَا حَقِیقَةُ قَوْلِکَ؟! فَقَالَ یَا رَسُولَ اللهِ! عَزَفَتْ نَفْسی عَنِ الدُّ نْیَا فَأسْهَرْتُ لَیْلی؛ وَ أظْمَأتُ