امام شناسی ج5

 «مى‌گویند که اگر ما به شهر مدینه بازگشتیم، حتما عزیزترین افراد ما، ذلیل‌ترین افراد را از آنجا خارج خواهند کرد». و مراد از گوینده این کلام، عَبْدُاللهِ بْنِ أبَیِّ بْنِ سَلُول است.

اشعار شعراى صدر اسلام راجع به صدقه دادن انگشترى‌

 از همه اینها گذشته اصولا در اینجا ﴿الَّذِينَ آمَنُوا﴾ براى افاده عموم نیست زیرا توصیف شده است به إقامه صلاة و دادن زکاة در حال رکوع‌¹.

 درباره داستان إعطاء انگشترى مولى أمیرالمؤمنین شعراء بزرگ از صدر اسلام تاکنون در قصائد و مدائح خود، اشعارى نغز سروده‌اند، و ما در اینجا منتخبى از آنچه را که در «مناقب» ابن شهرآشوب آورده است مى‌آوریم. خُزَیْمَةِ بْنِ ثابت‌² گوید:

 1 ـ جان من به فداى علىّ باد که او امام خلایق است، و چراغ تابناک همه مردمان، و مأوى و محلّ تقوى است.

 2 ـ او وصىّ رسول خدا، و شوهر بتول عذراء، و امام همه مردمان، و خورشید درخشان در نیمه روز است.

 3 ـ اوست که در حال رکوع نماز انگشترى خود را تصدّق داد، پس چقدر نیکوست این عمل در مقابل همه خلایق عالم.

 4 ـ و بر همین اساس بود که پروردگار بندگان، او را تفضیل داد، و درباره او

 سوره ﴿هَلْ أتَي﴾ را فرو فرستاد.

 و همچنین خُزَیْمَة گوید: