امام شناسی ج5

 مُحْیِی الدّین عربی را مُمِیتُ الّدین‌، و «فُتُوحاتِ‌» وی را حُتُوفات گفت و او را کافِر و مُلْحِد گفت و عبارات او را مُزَخْرَفَاتْ شمرد؛ و فَیْضْ را أهل غَیّ و ضلال دانست و بجای ملاّ محسن به او لقب ملاّ مسیئ داد، و آنان را مخالف طریقة اهل بیت و اهل عصمت که «أذَهَبَ اللهُ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَ طَهَّرَهُمْ تَطْهِیرًا» پنداشت‌؛ و خود را أهل کشف و شهود و معاینه و موافق طریقة اهل بیت و عصمت انگاشت‌¹، و در این نسبت‌هاى غیر صحیحه به مطالبى اشاره مى‌کند که هر شخص معقول خوانده و وارد در علوم الهى مى‌فهمد که او مطلب را نفهمیده و دریافت نکرده است.

 شیخ أحمد أحسائى بنیادگزار طائفه شیخیّه، و معلّم و مربّى سیّد کاظم جیلانى رشتى، و او معلّم و مربّى سیّد على محمّد باب، بنیادگزار طائفه بابیّه و بالأخره بهائیّه مى‌باشد².

 و ادّعاى مهدویّت و الوهیّت پیروان آنها، و ایجاد فتنه و آشوب و بلوى و ریختن خون‌ها و فساد و منکرات آنان هنوز آثارش باقى است.

 شیخ أحمد مرد زاهدى بود، و همین زهدش موجب خلط و اشتباه بر بعضى شد، و ندانستند زهد کدام است، و عرفان کدام؟ و لذا در تعریف و تمجید او در وهله اوّل مبالغه کردند، و سپس در مقام برگشت و نسخ گفتار سابق و عذرخواهى برآمدند.

 صاحب «روضات الجنّات» در ترجمه خود ایشان مى‌گوید: تَرْجُمَانُ الْحُکَمآءِ الْمُتَألِّهِینَ وَ لِسَانُ العُرَفآءِ وَالْمُتَکَلِّمِینَ. و بعد از تمجید و تحسین فراوانى‌³ در ترجمه حافظ رجب برسى در ضمن شروع مى‌کند به انتقاد و تعییب و تعییر و تقبیح درباره شیخ تا به حدّى که مى‌گوید: وَ لاَ یَذْهَبْ عَلَیْکَ غِبَّ مَا ذَکَرْتُهُ لَکَ أنَّ مَنْزِلَةَ ذَلِکَ الشَّیْخِ الُمَقَدَّمِ مِنْ هَذِهِ الْمُقَلَّدَةِ الْغَاوِیَةِ إنَّمَا هِیَ مَنْزِلَةُ الْعُلُوجِ الثَّلاَثَةِ الَّذینَ ادَّعَوُا النَّصْرَانِیَّةَ وَأفْسَدُوهَا