امام شناسی ج5

ناحیه احکام عملیّه و مسائل فقهیّه، به بار مى‌آورد؟!

 در اینجا مناسب است داستانى را که از حضرت استادمان: آیة الله فقید، فقید العلم و العرفان علاّمه طباطبائى رضوان الله علیه ذکر شده است نقل کنیم، و با بیان آن داستان مطلب را خاتمه دهیم:

 شاید قریب به پانزده سال قبل‌¹، ایشان نقل کردند که: چندى پیش، روزى سرتیپ قریب که به نزد ما آمده بود، بالمناسبة قضیّه‌اى را ذکر کرد، که بسیار مُعْجب و سُرُورآور است.

 او گفت: در سالى که من به حجّ بیت الله الحرام مشرّف شدم، از طریق شام، آن هم با کشتى بود تا به جدّه رسیدیم، کشتى بیش از یک هفته بر روى آب بود، و در آنجا رفقا و دوستان من که غالبا هم طراز و رفیق من بودند، براى یاد گرفتن أعمال و مناسک حجّ، وقت فارغ و مکان آرامى را داشتند.

 شیخى در کشتى بود که او هم عازم حجّ بود، تنها بود، و پیوسته مراقب و ساکت و به حال خود مشغول.

 ما روزهاى اوّل ساعتى نزد او مى‌رفتیم، و از مسائل مورد نیاز مى‌پرسیدیم، و در روزهاى بعد بیشتر، تا جائیکه از او تقاضا کردیم که: در نزد ما بیاید، و با ما هم غذا شود، تا ما از وجود او بیشتر بهرمند گردیم، او هم قبول نمود، و نزد ما آمد، و در حقیقت بر رفقاى همسفرى ما یک نفر اضافه شد.

 به مدینه منوّره رسیدیم، و دیگر هر جا مى‌رفتیم، همه با هم بودیم، و شیخ هم با ما بود، و از وجود او بسیار بهره‌مند و خوشحال بودیم، مردى خلیق و آرام و متفکّر و صبور و دانشمند بود.

 یک روز در معیّت شیخ، همه با هم براى دیدار کتابخانه معروف مدینه رفتیم، رئیس و عالم کتابخانه، پیرمردى نابینا بود، که شیخ و عالم و وهّابى مذهب بود. ما همگى نشستیم، و آن عالم سُنّى، با ما از هر جا سخن مى‌گفت، و چون فهمیده بود که ما ایرانى و جعفرى مذهب هستیم، از هر طرف در ردّ شیعه، و توبیخ، و توهین، و