امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
مرتب سازی:
امام شناسی ج5
154و مثل: ﴿يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ﴾ (آیه 50، از سوره 16: نحل)
«از پروردگارشان مىترسند، از جانب بالاى خودشان».
و مثل: ﴿وَ جاءَ رَبُّكَ﴾ (آیه 22 از سوره 89: فجر)
«و آمد پروردگار تو».
و مثل: ﴿اللهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ﴾ (آیه 15، از سوره 2: بقره)
«خداوند آنان را مسخره مىکند».
و مثل: ﴿غَضِبَ اللهُ عَلَيْهِ﴾ (آیه 93، از سوره 4: نساء)
«خدا بر او غضبناک شد».
و مثل: ﴿إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ﴾ (آیه 42، از سوره 44: دخان)
«مگر آن کسى که خدا بر او رحم کند».
و امثال این آیات که در قرآن مجید بسیار است. مىگویند همین معناى ظاهرى را دارد، خداوند دست دارد، و پهلو دارد، و چشم دارد، و بر روى تخت قرار گرفته است، و غضب مىکند، و رحم مىکند، و مسخره مىنماید».
این است عقاید ایشان، ﴿سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيرًا﴾.
پیشتاز این کفریّات، ابن تیمیّه حَرَّانى شامى است، او تابع احمد حنبل بود و در عناد و دشمنى با اهل بیت بالأخصّ أمیرالمؤمنین علیهالسّلام بىتاب و بىقرار بوده است، در کتاب خود به نام «منهاج السّنّة» که در ردّ براهین و ادلّه افتخار عالم تشیّع و اسلام: علاّمه حلّى نوشته است، انکار ضروریّات و مسلّمات و یقینیّات را مىکند، هر حدیثى که در فضائل أمیرالمؤمنین و اهل بیت وارد شده است ردّ مىکند، و آن را دروغ و باطل مىشمرد، و یا آن را مرسل و یا ضعیف و یا مجعول مىداند گر چه در نهایت إتقان و صحّت باشد، و گر چه مستفیض و متواتر باشد، و گر چه بزرگان از حفّاظ و مشایخ و راویان اهل سنّت با طرق عدیدهاى آن را آورده باشند و در کتب خود تصریح به صحّت متن و صحّت إسناد و رجال آن کرده باشند، به مجرّد اینکه در آن حدیث ذکرى از مولى الموحّدین آمده باشد، آن را رمى به مجعول بودن نموده و به شیعه إفترا مىزند، و راوى آن حدیث را گر چه از مشایخ «صحاح ستّه» عامّه باشد، فقطّ و فقطّ به جرم روایت این روایت ضعیف مىشمرد، و بطور کلّى ملاک صحّت و عدم صحّت