امام شناسی ج5

 امام جماعت همین مسجد: مسجد الحرام از آنجا مى‌گذشت، و به آنها نهیب زد: این شرک است، نگوئید! از فاطمه چیز خواستن شرک است!

 من بسیار ناراحت شدم، جلو رفتم و گفتم: إخْسَأ! إخْسَأ! خفه شو، و لال شو، و ساکت شو، و برو گم شو!

 و بعد به او گفتم از تو سؤالى دارم (و سوگند به خداوند و به این بیت که: این مطلب و این سؤال را أبدا در جائى ندیده بودم، و در کتابى نخوانده بودم، و قبلا هم به نظر من نیامده بود، و در همان حال گویا بر دل من الهام شد که این‌طور بگو) و آن سؤال این است: مى‌دانى که: چون پیراهن یوسف را از مصر آوردند، و در کَنْعان بر سر یعقوب که کور شده بود، انداختند چشمش باز و بینا شد؟

 ﴿فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِيرُ أَلْقاهُ عَلى‌ وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا﴾ (آیه 96، از سوره 12: یوسف) «چون بشیر از مصر آمد، و آن پیرهن را بر روى صورت یعقوب انداخت، چشمانش باز شد و بینا شد».

 امام مسجد گفت: بلى مى‌دانم!

 گفتم: جنس آن پیرهن از چه بود؟!

 گفت: از پنبه و یا کتان!

 گفتم: پنبه و کتان چنین أثرى دارد که چشمان نابیناى یعقوب را بینا کند، امّا فاطمه زهرا که پیغمبر ما او را سیّده عالمیان خوانده است، چنین أثرى ندارد که در نزد خدا شفیع شود، و حاجت چند نفر مؤمن را بر آورده کند؟!

 بعد گفت: یَا سَیِّدُ! وَاللهِ خَسَأَ خَسَأَ، سوگند به خدا که در پاسخ سؤال من خفه شد و لال شد، و مطرود و دور شد.

 و سپس گفت: ما تمام طوائف سنّى‌ها از وهّابى‌ها بیزاریم! آنها آئین و مذهب خاصّى آورده‌اند، بسیار خشک و بى‌محتوا. ما هم از راه دور آمده‌ایم و اشتیاق داریم قبر رسول خدا را ببوسیم، اینها مانع مى‌شوند!

 و پس از این، ما را به حلب دعوت کرد، که در آنجا برویم، و در منزلش وارد شویم و مى‌گفت: ما به اهل بیت عصمت فوق‌العاده محبّت داریم، زنان ما تا خواب فاطمه زهراء را نبینند، مى‌گویند: اعمال ما قبول نشده است و مخصوصا مى‌گفت‌