امام شناسی ج5

الله است، این کلام غلط و عین شرک است.

 از اینجاست که در «نهج البلاغه» در نامه 28 از باب رسائل که أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام به معاویه مى‌نویسند در ضمن آن مى‌گویند: فَإنَّا صَنَائِعُ رَبِنَّا وَ النَّاسُ بَعْدُ صَنائِعُ لَنَا «ما دست پروردگان پروردگارمان هستیم، و مردم پس از این دست پروردگان ما هستند»¹.

 مجلسى رحمة الله علیه در ج 8 از ط کمپانى در ص 536 از «بحار الانوار» گوید: «این گفتار مشتمل بر أسرار عجیبه‌اى است از غرائب شأن آنها که عقول از ادراک آن عاجز است و ما به قدر توان خود مقدارى که مى‌توانیم اظهار کنیم، بیان مى‌کنیم، پس مى‌گوئیم: صَنیِعَةُ الْمَلِکِ مَنْ یَصْطَنِعُهُ وَ یَرْفَعُ قَدْرَهُ. وَ مِنْهُ‎ قَوْلُهُ‎ تَعَالَی: ﴿وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي﴾ أیِ ‎اخْتَرتُکَ‎ وَ أخَذْتُکَ صَنِیعَتی‎‎ لِتَتَصَرَّفَ عَنْ اِرَادَتی وَ مَحَبَّتی «دست پروده پادشاه و سلطان به کسى گویند که او را براى خودش تربیت مى‌کند، و ارزش او را بالا مى‌برد، و از این قبیل است گفتار خداوند تعالى، به حضرت موسى که: من تو را براى خودم پرورده‌ام، یعنى من تو را براى خودم اختیار کرده‌ام و دست پرورده خودم قرار داده‌ام تا بدین جهت، تو هر کار که مى‌کنى از روى اراده من و محبّت من باشد.

 پس معنى و مُفاد گفتار أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام این مى‌شود که: هیچ بشرى بر ما نعمتى ندارد بلکه فقط خداوند است که بر ما نعمت ارزانى داشته است. پس بین ما و خداوند هیچ واسطه‌اى نیست، و مردم بتمامى و همگى دست پرورده ما هستند و بنابر این، ما واسطه بین مردم و بین خدا هستیم».

 و ابن ابى الحدید در شرح «نهج البلاغه» ط بیست جلدى در ج 15، ص 194 گوید: «این کلام عظیمى است که بر هر گفتارى برترى و تفوّق دارد و معنایش بر هر معنائى برترى و تفوّق دارد، صَنیِعَةُ الْمَلِکِ مَنْ یَصْطَنِعُهُ وَیَرْفَعُ قَدْرَهُ حضرت مى‌فرماید: