امام شناسی ج5

نزد پیغمبر مى‌آمد، وحى آورد که این فعل از پیغمبر بدون مصلحت نبوده است، مردم هم بعد از این ساکت شدند»¹.

 و از آنچه ما بیان کردیم معلوم شد: صورت قضیّه صد در صد چیز دیگرى بوده است، و درست بر خلاف این نظریّه و در مقابل آن است. علاّمه طباطبائى فرموده است:

 «و بعضى از مفسّرین خواسته‌اند براى عمل رسول الله طبق تفاسیر عامّه محملى بتراشند، فلهذا گفته‌اند: آن حالت رسول الله، حالت جبلّى بشرى بود که هیچ گاه انسانى از آن فارغ نیست، و این از دو جهت اشکال دارد:

 أوّلا ـ این کلام در مورد منع است، که تقویت تربیت الهیّه بطورى نبوده است، که بر غریزه بشرى غالب شود.

 ثانیاً ـ در آن صورت دیگر محلّى براى عتاب و مؤاخذه خداوند در کتمان و إخفاء این امر تصوّر نمى‌شود، زیرا در اسلام مجوّزى براى ذِکر زنهاى شوهردارِ مردم، و علاقه‌مند شدن و گرایش پیدا کردن به آنها نیست، و در این صورت چگونه خداوند پیامبر را بر إخفاء این أمر و ترسیدن از مردم عتاب و مؤاخذه مى‌کند²؟

 و نظیر این گونه از نسبت‌هاى ناروا در تواریخ و تفاسیر اهل تسنّن به رسول الله دیده مى‌شود، که بطور کلّى تاریخ و تفسیر شیعه از این گونه امور پاک است. و شاید علّت تفاسیر و تواریخ عامّه آن باشد که مصادر حدیث خواسته‌اند طبق آراء خودشان، رسول الله را از مقام قدّوسیّت و طهارت و عصمت تنزّل دهند، و با روایات مجعوله در تعریف شیخین که تا سر حدّ امکان مقام و منزلت آنها را بالا برده‌اند، تطبیق داده، و در این صورت دیگر فاصله‌اى بین رسول الله و آنها نخواهد بود، و اگر هم باشد ضعیف است، و این بزرگترین خیانت به تاریخ، و جنایت به واقعیّت است که انسان به جهت إعلاء شخصى، پیامبرى را به أمر غیر صحیحى متّهم کند.

 و اگر کسى بگوید: همان طور که سنّى‌ها در جعل روایات براى تعریف شیخین و عثمان کوشش کرده‌اند شیعه هم براى تعریف و تمجید على‌بن‌أبی‌طالب‌