امام شناسی ج5

 بنابر أمر وَلآئى رسول خدا، زینب ازدواج با زید را پذیرفت، و در تحت حباله نکاح او درآمد¹، ولى این ازدواج مقرون به آرامش و سکون نبود، پیوسته زینب در خود شرف و بزرگى مى‌دید، و زید: شوهر خود را غلام آزادشده پسر دائى خود: مُحَمَّد رَسُولَ اللَه.

 و این عدم توافق روحى کار را بر زید تنگ کرد، و کرارا به نزد رسول خدا آمد، و اجازه مى‌خواست تا زینب را طلاق گوید، و پیغمبر اجازه نمى‌داد، و مى‌فرمود: باید زنت را نگاهدارى کنى، و طلاق ندهى.

 ﴿وَ إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللهُ عَلَيْهِ وَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَ اتَّقِ اللهَ﴾. (نیمه اوّل آیه 37).

 «و اى پیغمبر مى‌گفتى به آن کسى که خداوند بر او نعمت بخشیده بود، و تو نیز بر او نعمت ارزانى داشته بودى که: زنت را براى خودت نگاهدار، و رها مکن، و از خداوند بپرهیز».

 تا آنکه آن‌قدر زندگى آنان مشکل شد که زید خسته شد، و نزد رسول الله آمد و گفت من دیگر تحمّل صبر و شکیبائى با او را ندارم، و اذن مى‌خواهم تا او را طلاق دهم، و پیغمبر اذن دادند، و او را طلاق داد.

 در اینجاست که پیغمبر به أمر خدا مأمور مى‌گردند تا حکم دوّم یعنى الغاء آثار پسر خواندگى را اجرا کنند، آنهم در اوّلین مرحله درباره خود، به اینکه: زینب را که زن پسر خوانده خود و در حکم عروس آن حضرت بود، به نکاح خویش درآوردند، تا عملا بر مردم روشن گردد، که عروس پسر خوانده، عروس انسان نیست، و نکاح او بدون اشکال است. و لیکن پیغمبر از مردم در خوف و هراس بودند، که این امر در نزد مردم بى‌سابقه است و اگر زینب را نکاح کنند، مردم مى‌گویند: با عروس خود نکاح کرده، و از دین برمى‌گردند، و اسلام چه بسا در این مراحل محتمل بود منقلب شود.

 این آیه آمد که اى پیغمبر تو از مردم در خشیت و ترس مى‌باشى! نترس! و أمر خدا را عملى کن و خداوند سزاوارتر است از اینکه از او بترسى! و آنچه را که از امر خدا راجع به ازدواج با زینب پنهان مى‌کنى و به مردم نمى‌گوئى، خداوند آن را ظاهر و آشکار مى‌سازد: