امام شناسی ج5

 38 ـ و از نور وجود اوست که مشکاه ذات من روشن شده است، و چنان آن مِشکاه ذات نورانى گردیده است که شب و عشاء من همانند روز روشن شده است.

 39 ـ و من با انوار خود انس پیدا کردم، و من هادى آنها بودم، و آنها را فرستادم، و متوجّه باش که این أنوار از نفس پیدا شده است، که خود نفس بر آن تابش نموده و إشراق کرده است.

 40 ـ و ماهِ وجود من هیچوقت غروب نمى‌کند، و خورشید من هیچگاه غائب نمى‌گردد، و بواسطه من است که تمام کواکب درخشان و نور دهنده که همچون دانه‌هاى درّ هستند هدایت مى‌یابند.

در لوازم و آثار ولایت کلّیّه که فناء مطلق است‌

 بارى این مطالبى را که در این درس نقل کردیم از فلاسفه بزرگ و عرفاء عالیقدر اسلام، حقایقى است که براى سالک، در حال عرفان و شهود حضرت حقّ جلّ و عزّ در عالم فناء مطلق که فناء در ذات و فناء در جمیع أسماء و صفات اوست پیدا مى‌شود، یعنى در مقام ولایت کلّیّه که حجاب و پرده‌اى نیست، و حتّى حجاب إنّیّت و خودیّت سالک به تمام معنى الکلمه پاره شده و از بین رفته است، و در این مقام است که ذات اقدس حقّ، خود سخن مى‌گوید، و خود مى‌بیند، و خود مى‌شنود، و خود أخذ و بَطْش مى‌کند.

 و مبادا انسان این مطالب را باور نکند، و بر گزافه‌گوئى و مبالغه‌سرائى حمل کند، زیرا این حقایق همه در مقام عرفان و توحید است، یعنى در حقیقتْ این حقایق از شخص متحقّق به توحید سر مى‌زند، یعنى از شخص فانى که به بقاء حضرت حقّ باقى شده است، یعنى از خود حضرت حقّ جلّ و عزّ، زیرا که غیر از او مصدر فعل و اصالتى در عالم نیست، غایة الأمر قبل از مقام لقاء و عرفان و فناء، مردم خود را از روى جهالت مستقلّ در امور مى‌پنداشتند، و اینک در عالم توحید فهمیدند که اشتباه مى‌کردند و مى‌گفتند، بلکه یگانه وجود مؤثّر و مستقلّ، غیر از ذات حضرت احدیّت موجودى نیست‌ ﴿تَبارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ﴾‌. و نهایت سیر ما به سوى خدا مقام توحید است، و إنکار این معارف، سیر ما را به سوى خدا مسدود مى‌کند، و راه عرفان إلهى را مى‌بندد، و بهره ما را از مواهب الهیّه بى‌دریغ و بى‌کمّ و کیف، و استعداد غیر متناهى براى وصول به مقام عزّ شامخ حضرتش را محدود به حیات دنیوى و اشیاء