امام شناسی ج5

قرص نان خود را داد سوره هَلْ أتَى در شأن او نازل شد، و این نزول در صورتى است که فقیر باشد و تمام سرمایه او همین سه قرص نان بوده باشد، و اگر أحیانا داراى مالى بود که به آن زکات تعلّق مى‌گرفت، با مجرّد دادن سه قرص نان مستحقّ چنین مدح عظیمى نمى‌شد.

 و علاوه دادن زکات، واجب فورى است، و چگونه او در اوّل وقت با ترک این واجب فورى داخل در نماز شد؟

 پاسخ آن است که دادن انگشترى به عنوان صدقه مستحبّه بوده است، نه به عنوان زکات واجب مصطلح، زیرا که تعیّن لفظ زکات در معناى اصطلاحى آن در عرف متشرّعه صورت گرفته است، بعد از نزول قرآن، و امر آن به وجوب و تشریع در دین، و امّا در لغت لفظ زکات اعمّ از زکات اصطلاحى در نزد متشرّعه مى‌باشد، و هر وقت که اطلاق شود و یا در مقابل نماز گفته شود منظور و مقصود همان انفاق مال در راه خداست.

 ما در قرآن کریم مى‌بینیم در بسیارى از آیات، پیغمبران گذشته را به دادن زکات تمجید مى‌کند، و معلوم است که زکات اصطلاحى در آن زمان بدین صورت و بدین کیفیت از اشیاء نه گانه: گندم، جو، کشمش، خرما، طلا، نقره، گاو، شتر و گوسفند، آنهم اگر به قدر نِصاب برسد، آنهم به مقدار مشخّص نبوده است.

 و بنابر این زکات به معناى صدقه و دادن مال فى سبیل الله است.