امام شناسی ج5

 «اى کسانى که ایمان آورده‌اید، یهود و نصارى را أولیاء خود قرار ندهید، بعضى از آنان اولیاء بعضى دیگرند، و هر کدام از شما که ولایت آنها را بپذیرد، از آنها مى‌باشد، حقّا خداوند مردم ظالم را هدایت نمى‌کند».

 دوّم: آیه 57 از این سوره: ﴿يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَكُمْ هُزُوًا وَ لَعِبًا مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ الْكُفَّارَ أَوْلِياءَ وَ اتَّقُوا اللهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌﴾.

 «اى کسانى که ایمان آورده‌اید، کسانى را که دین شما را بازى گرفتند، و مسخره پنداشتند، چه از کسانى باشند که قبل از شما به آنان کتاب داده شده است، و چه از کافران بوده باشند، أولیاء خود قرار مدهید! و از خداوند بپرهیزید اگر شما از مؤمنان مى‌باشید».

 و بنابر این، اتّحاد سیاق اقتضا دارد که: مراد از ولایت در تمام این آیات، معناى واحدى بوده باشد، و نمى‌توان مراد از آن را در آیات نهى از اتّخاذ یهود و نصارى را به عنوان ولایت، نصرت و یارى گرفت، و مراد از آیه اتّخاذ ولایت خدا و رسول خدا و مؤمنان متّصف به اوصاف مذکوره را صاحب تصرّف در شئون بودن و معناى امامت و پیشوائى قرار داد.

 پاسخ آنکه: به کدام شاهد و دلیلى باید در آیات قَبْلیّه و بَعدیّه، ولایت را به معناى نصرت کردن و یارى خواستن گرفت، تا بر آن اساس این آیه را هم به همان معنى بگیریم؟! این احتمال رَجْماً بالغیب و این مُدّعىٰ بدون دلیل است. بلکه در تمام این آیات ولایت به همان معناى اصلى و واقعى خود مى‌باشد و همان رفع حجاب و فاصله و عدم بینونت و پرده‌بین دو چیز است.

 در آیات نهى از قرار دادن کفّار و یهود و نصارى را به عنوان ولایت، خداوند از همرنگى و صمیمیّت و مودّت و محبّت آنها ما را بر حذر مى‌دارد، همچنان که این معانى، مفادِ آیاتِ دیگرى نیز مى‌باشد. و لازمه همرنگى و قرب و نزدیکى با آنان، دخالت دادن آنها را در امور و تصرّف در شئون مردم مسلمان است، و ما در خود این آیات شواهدى مى‌یابیم که دلالت دارند بر آنکه مراد از ولایت نصرت نیست، زیرا مى‌فرماید: ﴿بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ﴾ «بعضى از کفّار از جنس بعض دیگرند»، و یا مى‌فرماید: ﴿وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ﴾‌ «هر کدام از شما که ولایت آنها را قبول کند از آنها خواهد