
امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
امام شناسی ج5
231«ایشان مردانى هستند که بر آنچه با خداوند عهد و پیمان بستهاند، به راستى و درستى رفتار مىکردهاند».
و درباره ایشان خداوند به رسولش گفته است: ﴿قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى﴾1 (آیه 23، از سوره 42: شورى)
«بگو (اى پیغمبر) که من هیچ اجر و مزدى از شما مسئلت نمىکنم، مگر مودّت و دوستى ذوى القرباى مرا».
5 ـ شیخ إبراهیم بن محمّد حمّوئى، که از أعیان و أکابر علماء عامّه است با سند متّصل خود روایت کرده است، از سفیان بن ابراهیم حریرى، از پدرش، از أبو صادق، قالَ: قالَ علیٌّ:
اُصُولُ الإسْلاَمِ ثَلاَثَةٌ لاَ یَنْفَعُ وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ دُونَ صَاحِبِهِ: الصَّلَوةُ وَالزَّکَوةُ وَالْوَلاَیَةُ.
«حضرت باقر علیهالسّلام فرمودهاند: که أمیرالمؤمنین علیهالسّلام فرمودهاند که: اصول اسلام سه چیز است، و یکى از سه چیز بدون دیگرى فائدهاى نمىبخشد: نماز و زکات و ولایت».
و واحدى گفته است این گفتار از آیه شریفه: ﴿إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ﴾ گرفته شده است. زیرا که خداوند اثبات موالات و ولایت بین مؤمنین نموده است، و پس از آن مؤمنان را توصیف نکرده است مگر به اقامه نماز و دادن زکات و گفته است: ﴿الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ﴾، پس کسى که ولایت علىّ را داشته باشد، ولایت خدا و رسول خدا را داشته است، و در آیه دیگر، آن کس را مورد محبّت و مودّت بندگان مؤمن خود قرار داده است، آنجا که گفته است: ﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا﴾ (آیه 96، از سوره 19: مریم).
«آنانکه ایمان آوردهاند، و أعمال نیکو انجام مىدهند، البتّه بزودى خداوند رحمن براى آنان (در قلوب دیگران) مودّت و محبّت قرار مىدهد».
سپس واحدى گفته است: ما با إسناد متّصل از عَطآء از ابن عبّاس روایت
- . «غایة المرام» ص 103 و ص 104 در تحت شماره حدیث دهم از عامّه و «تفسیر المیزان» ج 6 ص 21.
