اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

امام شناسی ج5

0
اعتقادات

جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمد‌حسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است.  مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد:  • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی»  • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشم‌پوشی از همه چیز جز خداست  • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت می‌کنند  • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست  • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است  • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است  • لقاء امام زمان علیه‌السلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست  • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیه‌‌السلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان  • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید  • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام  • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه

امام شناسی ج5

230
  • ذکر شد در «تفسیر برهان» از شیخ طوسى در «أمالى» با إسناد متّصل خود، از أبو رافع آورده است‌1. و نیز مختصر آن را در «غایة المرام» از حافظ ابو نعیم مرفوعا از عون بن عبید الله بن ابى رافع از پدرش از جدّش ابو رافع آورده است و لذا مى‌توانیم آن را حدیث شماره (3) از «غایة المرام» محسوب داریم و بنابر این عبارت «غایة المرام» را دیگر نمى‌آوریم‌2.

  • نامه عمرو عاص به معاویه درباره داستان خاتم‌

  •  4 ـ موفّق بن أحمد خوارزمى که مخالفین ما در تشیّع، به او عنوان صَدْرُ الأئِمّه داده‌اند و نیز به او أخْطَبُ خُطَباء خوارزم گویند، مى‌گوید: در جواب نامه‌اى که معاویه به عمرو عاص نوشته بود، و او را براى معاونت و یارى خود بر ضدّ امیرالمؤمنین علیه‌السّلام دعوت کرده بود، عمرو عاص به معاویه نوشت:

  •  لَقَدْ عَلِمْتَ یَا مُعاوِیَةُ مَا أُنْزِلَت فِی کِتَابِهِ فِی عَلِیٍّ مِنَ الإیَاتِ الْمَتْلُوَّاتِ فِی فَضَآئِلِهِ الَّتِی لاَ یَشْرَکُهُ فِیهَا أحَدٌ. «اى معاویه حقّا تو مى‌دانى آیاتى را که در قرآن در شأن على‌بن‌أبی‌طالب نازل شده است، آیاتى که پیوسته تلاوت مى‌شود و مردم مى‌خوانند و شامل فضائلى است که در آنها غیر از علىّ، هیچکس سهمى ندارد. کقوله تعالى﴿يُوفُونَ بِالنَّذْرِ﴾ (آیه 8، از سوره 76: دهر) مثل این آیه: «و به نذرهاى خود وفا مى‌کنند».

  •  و آیه: ﴿وَإِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ﴾.

  •  و آیه: ﴿أَفَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ ...﴾ (آیه 17، از سوره 11: هود).

  •  آیا آن کسى که (محمّد رسول الله) بر بیّنه و حجّت و دلیلى از طرف پروردگارش مى‌باشد، و در کنار او شاهد و حاضرى (على ولىّ الله) است و از قبل او ...».

  •  و مى‌دانیم که خدا گفته است درباره ایشان: ﴿رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللهَ عَلَيْهِ‌﴾ (آیه 23، از سوره 33: احزاب).

    1. . «تفسیر برهان» طبع سنگى، ج 1، ص 293 و ص 294.
    2. . «غایة المرام» ص 106، حدیث 24 از خاصّه و تمام این حدیث را علاّمه طباطبائى رضوان الله علیه در «تفسیر المیزان» ج 6 ص 15 و ص 16 نقل کرده‌اند، و نیز صدر آن را در ص 23 از حمّوئى روایت کرده‌اند.