امام شناسی ج5

خود در معیّت علىّ براى معاونت او حرکت کرد و مى‌گفت:

 اَلْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَقَدْ أصْبَحْتُ وَ مَا أعْلَمُ أحَدًا بِمَنْزِلَتِی؛ لَقَدْ بَایَعْتُ الْبَیْعَتَیْنِ بَیْعَةَ الْعَقَبَةِ وَ بَیْعَةَ الرِّضْوَانِ؛ وَ لَقَدْ صَلَّیْتُ الْقِبْلَتَیْنِ؛ وَ هَاجَرْتُ الْهِجَرَ الثَّلاَثَ.

 «حمد و شکر خداوند راست، که من روزگارى را گذراندم، و اینک هیچ کس را سراغ ندارم که به مرتبه و درجه من باشد، چون دو بیعت با رسول خدا کردم: بیعت عقبه و بیعت رضوان، و به سوى دو قبله نماز گزاردم، و سه هجرت به جاى آوردم».

 از أبو رافع پرسیدند: منظور از سه هجرت چیست؟!

 گفت: یک هجرت با جعفر بن أبی طالب به سوى زمین نجاشى است که رسول خدا او را بدان امر کرد، و یک هجرت با رسول خدا به سوى مدینه است، و این هجرت با على‌بن‌أبی‌طالب علیه‌السّلام به سوى کوفه است.

 أبو رافع پیوسته در کوفه بود، تا أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام به درجه شهادت رسیدند، و او با حضرت امام حسن علیه‌السّلام به مدینه بازگشت، و دیگر در مدینه نه خانه‌اى داشت، و نه زمینى.

 حضرت امام حسن علیه‌السّلام خانه پدرشان على‌بن‌أبی‌طالب را دو نصف کرده، نیمه‌اش را به او دادند و یک زمین در یَنْبُعْ براى کشت و زراعت به او دادند، که بعدا پسرش عبید الله بن أبى رافع به معاویه به دویست و شصت هزار درهم فروخت.

 أبو رافع گوید: آن انگشترى را که علىّ در حال رکوع صدقه داد حلقه‌اى از نقره بود که یک مثقال وزن داشت و در روى آن نقش شده بود: الْمُلْکُ لِلّهِ، و از حسن بن محمّد علوىّ از جدّش یحیى، از أحمد بن یزید، از عبد الوهّاب، از مخلّد، از مبارک، از حسن روایت است که عمر بن خطّاب گفت: من از مالى صدقه‌اى را کنار گذاردم که از جانب من که در حال رکوع باشم در بیست و چهار نوبت صدقه دادند تا شاید آنچه که براى علىّ نازل شد براى من هم نازل شود و لیکن نازل نشد¹.

 سَیِّد هاشم بَحْرانى داستان أبو رافع و نزول آیه ولایت را به همین نهجى که‌