امام شناسی ج5

کرد، و گوارا باد براى علىّ به جهت برترى و تفضیلى که خدا به او مرحمت فرمود».

 سپس رو به من نمود و گفت: چرا اینجا خوابیده‌اى؟! من داستان را به او گفتم، حضرت فرمود: برخیز و آن را بکُش، و بعد از آن رسول خدا دست مرا گرفت و فرمود: یَا أَبَا رَافِعٍ لِیَکُونَنَّ عَلِیٌّ مِنْکَ بِمَنْزِلَتِی غَیْرَ أنَّهُ لاَ نَبِیَّ بَعْدِی‌! إنَّهُ سَیُقَاتِلُهُ قَوْمٌ یَکُونُ حَقًّا فِی اللهِ جِهَادُهُمْ فَمَنْ لَم یَسْتَطِعْ جِهَادَهُمْ بِیَدِهِ فَجَاهَدَهُمْ بِلِسَانِهِ؛ فَإنْ لَمْ یَسْتَطِعْ بِلِسَانِهِ فَحَاهَدَهُمْ بَقَلْبِهِ؛ لَیْسَ وَرَآءَ ذَلِکَ شَیْءٌ؛ وَ هُوَ عَلَی الْحَقِّ وَ هُمْ عَلَی البَاطِلِ.¹

 «اى أبو رافع! منزله على نسبت به تو همان منزله‌ایست که من نسبت به تو دارم، و فقطّ تفاوتش این است که پیغمبرى بعد از من نیست، بدان که بعدا با على جماعتى جنگ مى‌کنند، واجب است که در راه خدا انسان با آنان جهاد کند، و کسى که نتواند با دست جهاد کند، با زبانش جهاد کند، و اگر نتواند با زبان جهاد کند، با دلش جهاد کند، غیر از این هیچ تکلیفى نیست، علىّ بر حقّ است، و ایشان بر باطل».

 و سپس رسول الله از منزل خارج شد و گفت: اى مردم! هر کس دوست دارد که أمین مرا ببیند، ابن أبى رافع أمین من است.

 محمّد بن عبید الله گوید: چون مردم با على‌بن‌أبی‌طالب بیعت کردند، و طلحه و زبیر علم مخالفت برداشته، و به سوى بصره رفتند، و معاویه و اهل شام با علىّ مخالفت کردند، أبو رافع گفت: این است قول رسول خدا که با على جماعتى جنگ مى‌کنند، واجب است جهاد با آنان، و اگر کسى نتواند با دست جهاد کند، با زبان کند، و اگر نتواند با زبان جهاد کند، با نیّت و دلش بکند، و غیر از این هیچ راه دگرى نیست.

 أبو رافع خانه و زمین خود را که در خیبر داشت فروخت، و با آنکه شیخ و پیرمردى فرتوت بود و هشتاد و پنج سال از عمرش مى‌گذشت با عیالات خود و قبیلۀ‌