امام شناسی ج5

درباره گفتار خداوند تعالى: ﴿إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ﴾‌ روایت مى‌کند که در شان على‌بن‌أبی‌طالب فرود آمده است.

 و نیز با اسناد خود مرفوعا از مُوسَی بْنِ قَیْسِ حَضْرَمی از سلمة بن کهیل روایت مى‌کند که: علىّ علیه‌السّلام، در حال رکوع، انگشترى خود را صدقه داد، و این آیه نازل شد: ﴿إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ‌﴾.

 در اینجا باز علاّمه مجلسى اضافه مى‌کند که: سَیِّد ابن طاووس در کتاب «سَعْدُ السُّعُود» گوید:

 من در تفسیر محمّد بن عبّاس بن علىّ بن مروان دیدم که او نزول آیه‌ ﴿إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ﴾ را درباره على علیه‌السّلام از نود طریق با اسناد متّصل روایت کرده است، که تمام رجال و رُوات آنها و یا غالب روات آنها از مخالفان أهل بیت علیهم السّلام بوده‌اند، و از روات مى‌باشند: عَلِیّ علیه‌السّلام و عُمَر بن خَطَّاب و عُثْمان و زُبَیْر و عَبْدالرَّحْمن بن عَوْف و سَعْد بنِ أبیِ وَقّاص وطَلْحَة و ابن‌عبّاس و أبُورافع و جَابر أنصاریّ و أبوذَرّ و خَلیل بن مُرَّة و عَلیّ بن الحسین و البَاقِر و الصَّادِق علیهم السّلام و عبدُالله ‎‎بن مُحمّد ابن حَنَفِیَّة و مُجَاهِد و مُحمّد بن سَرِیّ و عَطآء بن سَآئِبْ و محَمَّد بن سَآئِب و عَبدالرَّزَّاق‌.

 و از جمله روایاتى که او روایت مى‌کند، روایتى است از اسماعیل بن اسحاق راشدىّ، از یحیى بن هاشم، از محمّد بن عبید الله بن أبى رافع، از عون بن عبید الله، از پدرش، از جدّش أبى رافع که او گفت.

 من بر رسول خدا وارد شدم، و در حال خواب بود، و یا در حال وحى که به او مى‌رسید، در این حال دیدم که در کنار اطاق مارى است، و من ناخوش داشتم که آن مار را بکشم، و در اثر کشتن آن مار، پیغمبر از خواب بیدار شود. و من چنان مى‌پنداشتم که پیغمبر در حال وَحْى است، در این حال بین پیامبر و بین مار بروى زمین دراز کشیدم، تا اگر أحیانا در أثر مار سوء اتّفاقى بیفتد براى من باشد، نه براى پیغمبر.

 پیغمبر از خواب بیدار شد و این آیه را تلاوت مى‌کرد: ﴿إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا﴾. و پس از آن فرمود: الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی أکْمَلَ لِعَلیٍّ نِعَمَهُ‎ وَهَنِیئًا لِعَلِیٍّ‎‎ بِتَفْضِیل اللهِ.

 «سپاس اختصاص به خداوند دارد آن که براى علىّ نعمت‌هاى خود را کامل‌