امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
مرتب سازی:
امام شناسی ج5
219أبُوبَکْر مَرْدَوَیْهْ حَافِظْ در کتاب «فضائل» بیاورد، و او از جمله اصحاب حدیث است، این حدیث به چند طریق مختلف، از جماعت بسیار از صحابه، و این بیتها بیاورد آنجا:
أوْفَی الزَّکَوةَ مَعَ الصَّلَوةِ أقَامَهَا *** وَ اللهُ یَرْحَمُ عَبْدَهُ الصَّبَّارَا 1 مَنْ ذَابِخَاتَمِهِ تَصَدَّقَ رَاکِعًا *** وَ أسَرَّهُ فِی نَفْسِهِ إسْرَارَا 2 مَنْ کَانَ بَاتَ عَلَی فَرَاشِ مُحَمَّدٍ *** وَ مُحمَّدٌ یَسْری وَ یَنْحُوا الْغَارَا 3 مَنْ کَانَ جِبْرِیلٌ یَقُومُ یَمِینَهُ *** فِیهَا وَ میکَالٌ یَقُومُ یَسَارَا 4 مَنْ کَانَ فِی الْقُرْآنِ سُمِّیَ مُؤْمِنًا *** فِی تِسْعِ آیَاتٍ جُعِلْنَ کِبَارَا 5 1 ـ با نمازى که اقامه مىکرد زکات خود را هم مىداد، خداوند بنده صابر و شکیباى خود را رحمت دهد.
2 ـ کیست آن که در حال رکوع انگشترى خود را صدقه داد، و این صدقه را بنهایت پنهانى و اختفاء داد؟
3 ـ کیست آن که در رختخواب محمّد شب را بیتوته کرد، و محمّد به راه افتاد و به سمت غار روانه شد؟
4 ـ کیست آن که جبرائیل از جانب راستش، و میکائیل از جانب چپش در آن شب ایستادند؟
5 ـ کیست آن که در نه آیه از آیات قرآن مؤمن نامیده شد، آن آیاتى که بزرگ قرار داده شدند؟
و صاحب دو بیت گوید:
و لَمَّا عَلِمْتُ بِمَا قَدْ جَنَیْتُ *** وَ أشْفَقْتُ مِنْ سَخَطِ الْعَالَمِ نَقَشْتُ شَفِیعِی عَلَی خَاتَمِی *** إمَامًا تَصَدَّقَ بِالْخَاتَمِ و این را بعضى از شعراء به شعر ترجمه کردهاند:
چون جُرم خویش دیدم، ترسیدم ازخدا *** راندم بس ز دیده به رخسار ازدموع نام شفیع خود به نگین بر نوشتم آنکه *** انگشتری خویش ببخشید در رکوع1 - . «تفسیر روح الجنان و روح الجنان» شیخ ابو الفتوح رازى، طبع مظفّرى، ج 2 ص 174 تا ص 176.