امام شناسی ج5

 طاوس روایت کرد از ابن عبّاس، و کسى از او پرسید: این آیه که چه معنى دارد؟ و در که؟ گفت: آیه در علىّ ابوطالب، و معنى آیه آن است که فرمان و ولایت، خداى راست، و کس را با خداى در آن شرکت نیست از مخلوقان، و رسول علیه‌السّلام به این آیه احتجاج کرد.

 کَلْبىّ روایت از ابوصالح، از عبد الله بن عبّاس که او گفت: سبب نزول این آیه این بود که: عبد الله بن سلام و جماعتى از اَحبار یهود که ایمان آورده بودند گفتند: یا رسول الله! آنان که خویشان ما بودند از ما تَبَرّا کردند براى آنکه ما به تو ایمان آورده‌ایم، و ما تنها مانده‌ایم، و از خانه ما تا مسجد تو مسافت دور است، ما متوحّش مى‌شویم از آنکه کس با ما اختلاط نمى‌کند، خداى تعالى این آیه فرستاد براى تسلیت ایشان، و گفت: اگر شما را ولایت و دوستى جهودان نیست، خداى تعالى ولىّ شماست! و پیغمبرش و آن مؤمنان که نماز کنند و زکوة دهند ایشان راکع باشند.

 و در آن روز أمیرالمؤمنین علىّ علیه‌السّلام، در آن روز در رکوع انگشترى به سائل داده بود، عبد الله بن عبّاس گفت: چون علىّ علیه‌السّلام انگشترى به سائل داد، و این آیه آمد، و رسول علیه‌السّلام آیه بخواند، سائل را پرسید که: تو را که چیزى داد؟! گفت: آن جوان که در نماز است.

 گفت: در چه حال بود از نماز؟ گفت: در رکوع! رسول علیه‌السّلام شادمانه شد و دانست که در على آمد.

شأن نزول آیه تطهیر در تفسیر ابو الفتوح‌

 در اینجا ابو الفتوح رازى چهار بیتى را که ما در ص 191 از خزیمة بن ثابت نقل کردیم از حسّان بن ثَابتْ نقل مى‌کند و به او نسبت مى‌دهد،¹ و سپس مى‌گوید: