امام شناسی ج5

جابر بن عبد الله انصارى به سند دیگر روایت کرده است.

 جابر گوید: یک روز رسول علیه‌السّلام در مسجد نماز مى‌کرد، نماز پیشین بگذارد و پشت باز داد، ساعتى اعرابى از میان قوم برخاست، اثر فقر بر وى پیدا، و روى به رسول کرد، و این بیت‌ها انشاء کرد:

 1 ـ «من به نزد تو آمده‌ام، و از شدّت فقر و تنگدستى، دختر بچّه من با صدا گریه مى‌کرد، و مادر پسر کوچکم طفل خود را فراموش کرده بود.

 2 ـ و خواهرى دارم، و دو دختر و مادر پیرى دارم، و نزدیک است که شدّت فقر و فاقه عقل مرا خراب کند.

 3 ـ و برهنگى و گرفتارى و شدّت و فاقه مرا مسّ نموده است، و هیچ چیز را در خانه خود نمى‌یابیم چه تلخ باشد و یا شیرین.

 4 ـ و هیچ مفرّى نداریم جز آنکه به سوى تو روى آوریم! مگر خلایق مى‌توانند غیر از پیغمبرانشان مفرّى داشته باشند؟!».

 رسول گفت: کیست که او را چیزى دهد؟! و ضامنم من او را به درجه‌اى که نزدیک باشد به درجه من و ابراهیم خلیل! أعرابى برگردید، هیچ کس او را چیزى نداد، أمیرالمؤمنین علىّ در زاویه مسجد، نماز نوافل مى‌کرد، در رکوع بود، انگشت برداشت، تا اعرابى انگشترى از انگشت او بیرون کرد. و به انگشترى فرو نگرید، نگین گرانمایه بر او بود، شادمانه شد، این بیت‌ها برخواند، شعر:

 1 ـ «نیستم من مگر غلام و بنده‌اى از آل یاسین، و از خدا امید دارم که دین خود را بر پاى دارد.