امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
مرتب سازی:
امام شناسی ج5
2131 ـ و علىّ آن کسى است که دست پرجودش انگشترى را بخشید، آن دستى که بر هر صاحب فضیلت و شرافتى برترى داشت.
2 ـ آیا چنین ماه درخشان شب چهاردهم به تاریکى محجوب مىشود؟ و آیا چنان خورشیدى به مِههاى غلیظ که روى زمین را فرا مىگیرند محو مىگردد، و نورش را از دست مىدهد؟
و شاعر أهل بیت: «دِعْبل خُزَاعِیّ»1 گوید:
نَطَقَ الْقُرْآنُ بِفَضْلِ آ لِ مُحَمَّدٍ *** وَ وَلاَیَةٌ لِعَلِیِّهِ لَمْ تُجْحِدِ 1 بِوَلاَیَةِ الْمُخْتارِ مِنْ خَیْرِ الَّذِی *** بَعْدَ النَّبِیِّ الصَّادِقِ الْمُتَوَدِّدِ 2 إذْ جَآءَ هُ الْمِسْکِینُ حَالَ صَلَوتِهِ *** فَامْتَدَّ طَوْعًا بِالذِّرَاعِ وَبِالْیَدِ 3 فَتَنَاوَلَ الْمِسْکِینُ مِنْهُ خَاتَمًا *** هَبَطَ الْکَرِیمُ الأَجْوَدِیُّ الاَجْوَدِ 4 فَاخْتَصَّهُ الرَّحْمَنُ فِی تَنْزِیلِهِ *** مَنْ حَازَ مِثْلَ فِخَارِهِ فَلْیُعْدَدِ 5 إنَّ الإِلَهَ وَلِیُّکُمْ وَ رَسُولَهُ *** وَ الْمُؤمِنینَ فَمَنْ یَشَأ فَلْیَجْحَدِ 6 یَکُنِ الإلَهُ خَصِیمَهُ فِیها غَدًا *** وَ اللهُ لَیْسَ بِمُخْلِفٍ فِی الْمَوْعِدِ 7 1 ـ قرآن کریم در فضیلت آل محمّد به سخن درآمد، و ولایتى که براى علىّ قرار داد، قابل انکار نیست.
2 ـ به وَلایت آن برگزیده و اختیار شدهاى که بعد از پیغمبر صادق و دوستدار، بهترین افراد بود.
3 ـ در آن هنگامى که مسکینى در حال نماز او به سوى او آمد، و او از روى میل و رغبت ذراع و دست خود را به سوى او دراز کرد.
4 ـ در این وقت آن مسکین، انگشترى را از او گرفت، و جبرائیل که گرامىترین افراد گرامى است نازل شد.
- . در «رجال کشّى» طبع بمبئى ص 313 و ص 314 آمده است که: دعبل در زمان حضرت امام رضا علیهالسّلام بود و قصیدهاى در فضائل و مناقب اهل بیت و غصب حقوق آنان سرود، و خدمت حضرت امام رضا رفت و گفت: چنین با خود قرار دادهام که قبل از شما براى کسى نخوانم. و چون آن قصیدهها را خواند حضرت یک خرقه از پوست خزّ که در آن ششصد دینار بود به او دادند به علاوه یک جبّه نیز از لباسهاى خود را به او دادند، داستان این جبّه مفصّل است به «رجال کشّى» مراجعه شود ـ تولّد دعبل در سنه 148 و وفات او در سنه 246 بوده است.