امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
مرتب سازی:
امام شناسی ج5
2111 ـ علىّ امیر مؤمنان است، که یار و برادر هدایت است، و با فضیلتترین تمام خلایق است، چه آنان که نَعل بر پا کردهاند و چه آنان که پا برهنه راه رفتهاند.
2 ـ و اوّلین کسى است که با دست خود زکات را پرداخت، و اوّلین کسى است که نماز خوانده است، و از روى عمد با شکم تهى و خالى روزه گرفته است.
3 ـ و چون سائل به نزد او آمد، دست خود را دراز کرد به سوى آن سائل، و بخل نورزید، و جفا ننمود.
4 ـ و در پنهانى انگشترى را در حال رکوع به آن سائل داد، و پیوسته او حال انابه و گریه به سوى خدا داشت، و پیوسته او دعوت به خیر و خوبى مىکرد.
5 ـ و بدین سبب بود که جبرئیل براى پیامبر محمّد بشارت آورد، و بدین مطلب و اعطاء انگشترى وحى نازل شد، و به طور وضوح و روشن بود.
و شاعر أهل بیت: حمیرىّ1 گوید:
مَنْ کَانَ أوَّلَ مَنْ تَصَدَّقَ رَاکِعًا *** یَوْمًا بِخَاتَمِهِ وَ کَانَ مُشِیرَا1 مَنْ ذَاکَ قَوْلُ اللهِ إنَّ وَلِیَّکُمْ *** بَعْدَ الرَّسُولِ لِیُعْلِمَ الْجُمْهُورَا2 1 ـ کیست آنکه اوّلین کسى است که در روزى انگشترى خود را به صدقه داد، و به سائل دست خود را اشاره کرد؟
2 ـ کیست آن که درباره او گفتار خدا آمد که: او پس از پیامبر، ولىّ شماست، براى آنکه به تمامى مردم اعلام کند؟
و نیز حِمْیَرى گوید:
نَفْسِی الفِدَآءُ لِرَاکِعٍ مُتَصَدِّقِ *** یَوْمًا بِخَاتَمِهِ فَآبَ سَعِیدَا 1 أعْنِی الْمُوَحِّدَ قَبَلْ کُلِّ مُوَحِّدٍ *** لاَ عَابِدًا صَنَمًا وَ لاَ جُلْمُودَا 2 أعْنِی الَّذِی نَصَرَ النَّبِیَّ مُحَمّدًا *** وَ وَقَاهُ کَیْدَ مَعَاشِرٍ وَ مَکِیدَا 3 - . سیّد اسمعیل بن محمّد الحمیرى از اعاظم شیعیان و شعراى اهل بیت است، در اوائل، قائل به امامت محمّد حنفیّه بوده است، ولى همان طور که در «رجال کشّى» طبع بمبئى ص 184 تا ص 186 حالات و ترجمه او را آورده است، در اثر ملاقات با حضرت صادق علیهالسّلام شیعه اثنا عشرى شد، و با ولایت اهل بیت جان سپرد، و وفات او در زمان حضرت صادق علیهالسّلام بوده است.