امام شناسی ج5

 سپس ابن شهرآشوب ادامه داده و مى‌گوید: در کتاب أبُوبَکر شیرازى وارد است که چون سائل سؤال کرد، أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام دست خود را به روى پشت خود گذاردند، که اشاره باشد براى آنکه سائل انگشترى را بیرون آورد، در این حال سائل دست خود را دراز کرد، و انگشترى را از دست او بیرون کشید، و براى او دعا کرد.

 در این وقت بود که خداوند بر ملائکه خود به سبب أمیرالمؤمنین مباهات کرد و گفت:

 اى فرشتگان من آیا نمى‌بینید: چگونه این بنده من، جسدش در عبادت من است، و قلب او به من پیوسته است؟ و او به مال خود به جهت رضاى من تصدّق مى‌دهد؟! من شما را شاهد مى‌گیرم که: من از او راضى هستم، و از اخلاف او یعنى از ذرّیّه او نیز راضى هستم، جبرائیل فرود آمد و این آیه را آورد.

 و در کتاب «مِصْبَاح‌» وارد است که این صدقه در روز بیست و چهارم از ماه ذى‌حجّه بوده است، و در روایت أبوذرّ، در نماز ظهر بوده است، و نیز روایت شده است که در نماز نافله ظهر بوده است.

 و در «أمالى» ابن بابویه صدوق آمده است که: عمر بن الخطّاب گفت: من چهل انگشترى به صدقه در حال رکوع دادم، تا درباره من نازل شود آنچه درباره على نازل شده است، و لیکن نازل نشد.

 در «أسْباب النُّزول» از واحدى آمده است که: ﴿وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللهَ﴾ یعنی یُحِبُّ اللهَ، وَ رَسُولَهُ؛ ﴿وَ الَّذِينَ آمَنُوا﴾ یعنی عَلِیًّا، ﴿فَإنَّ حِزْبَ اللهِ﴾ یعنی شِیعَةَ اللهِ وَ رَسُولِهِ وَوَلیِّهِ؛ وَ هُمُ الْغَالِبُونَ؛ یعنی هُمُ الْغَالِبُونَ عَلَی جَمِیعِ الْعِبَادِ

 «و کسى که ولایت خدا را بر عهده دارد، یعنى او را دوست دارد، و رسول او را دوست دارد، و مراد از ﴿وَ الَّذِينَ آمَنُوا﴾ على است، و مراد از حزب الله، پیروان خدا و رسول خدا و ولىّ خداست، و مراد از هُمُ الْغَالِبُونَ غلبه کنندگان بر جمیع بندگان است».

 پس در این آیه، اوّلاً خداوند به نفس خود ابتداء کرده است، و سپس به رسول خود، و پس از آن به ولىّ خود (﴿إنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللهُ﴾ ـ الخ) و همچنین در آیه ثانیه نیز به همین منوال ابتدا کرده است (﴿و من يَتَوَلَّ الله﴾ ـ الخ).

 و در علم حساب جمله: ﴿إنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقيمُونَ‌