امام شناسی ج5

مُستنبط و ذى راى پنداشتن، غیر از غلط کارى‌هائى همچون مؤسّسین طائفه وهّابیّه و مؤسّسین طائفه شیخیّه به بار نمى‌آورد، که موجب خرابى و تباهى شود.

 و ما باید بحمد الله و حسن توفیقه متوجّه باشیم که: ناخودآگاه از آراء و افکار شیخیّه تبعیّت نکنیم، زیرا مخالفت با سیر به سوى خدا، و دشمنى با عرفان، و نظر کردن به امام زمان به نحو وجود استقلالى، از مختصّات شیخیّه است. و اگر چنین دأب و دیدنى داشته باشیم مِنْ حَیْثُ لاَ نَشْعُر آن عقیده را اتّخاذ نموده‌ایم.

لقاء امام زمان علیه‌السّلام را براى کشف ولایت و لقاء خدا باید خواست‌

 مجالس و محافل توسّل به حضرت ولى عصر بسیار خوب است، ولى توسّلى که مطلوب و منظور از آن حقّ باشد، وصول به حقّ باشد، رفع حجب ظلمانى و نورانى باشد، کشف حقیقت ولایت و توحید باشد، حصول عرفان إلهى و فناء در ذات اقدس او باشد. این مطلوب و پسندیده است. و لذا انتظار فرج که حتّى در زمان خود أئمّه علیهم السّلام از بزرگترین و با فضیلت‌ترین اعمال محسوب مى‌شده است، همین بوده است.

 توسّل به حقیقت ولایت آن حضرت براى کشف حجاب‌هاى طریق، از افضل اعمال است، زیرا توحید حقّ از افضل اعمال است. و انتظار ظهور خارجى آن حضرت نیز بواسطه مقدّمیّت بر ظهور باطنى و کشف ولایت آن حضرت همچنین مفید است، و انتظار ظهور خارجى بر این أصل محبوب و پسندیده است.

 و امّا چنانچه فقطّ دنبال ظهور خارجى باشیم، بدون منظور و محتواى از آن حقیقت، در این صورت آن حضرت را به ثَمَنِ بَخْسی فروخته‌ایم، و در نتیجه خود ضرر بسیارى دیده‌ایم، زیرا مراد و مقصود، تشرّف به حضور طبیعى نیست، و گرنه بسیارى از افراد مردم در زمان حضور امامان به حضورشان مى‌رسیده‌اند، و با آنها تکلّم و گفتگو داشته‌اند، ولى از حقیقتشان بى‌بهره بوده‌اند. اگر ما در مجالس توسّل، و یا در خلوت به اشتیاق لقاى او بوده باشیم، و خداوند ما را هم نصیب فرماید، اگر در دلمان منظور و مقصود، لقاى خدا و حقیقت ولایت نباشد، در این صورت به همان نحوى به خدمتش مشرّف مى‌گردیم که مردم در زمان حضور امامان به خدمتشان مشرّف مى‌شده‌اند، و این غَبْنى است و ضررى است بزرگ که با جدّ و جهد و با کدّ و سعى ما به محضرش شرفیاب شویم، و مقصدى والاتر و بالاتر از دیدار ظاهرى نداشته‌