امام شناسی ج5

 از آن مرحوم حکایت کرده‌اند که روزى چون اذن دخول براى تشرّف به حرم مبارک حضرت سیّد الشهداء علیه‌السّلام را خوانده، همین که مى‌خواست داخل شود ایستاد، و خیره به گوشه حرم مطهّر مى‌نگریست، و مدّتى به همین منوال بود و با خود این بیت را زمزمه مى‌کرد:

 بعدا از علّت توقّفش پرسیدند، در پاسخ گفت: حضرت مهدى عجّل الله تعالى فرجه در زاویه حرم مطهّر نشسته بودند، و مشغول تلاوت قرآن بودند. این است معناى وصول، و این است حقیقت آیتیّت و مرآتیّت.

 و ما باید در اعتقاداتمان درست بکوشیم، و به وجه احسن بر پایه اصالت واقع پایه‌گذارى کنیم.

 وَهَّابِیَّه و شَیْخِیَّه هر دو بر اساس تفکّر غلط، فتنه‌ها برپا کردند، و خون‌ها ریخته شد، و مسلمان‌ها کشته شدند. محمّد بن عبد الوهّاب بر اساس نیّات و رویّه ابن تیمیّه، که او نیز مشتاق و والِهِ ابنِ تُومَرْتْ مدّعى مهدویّت در شمال آفریقا شده، و قسمتى از اسپانیا و الجزائر و مراکش و تونس را در مدّت دویست سال به تصرّف درآورده بودند، و او را مَهدِىُّ المُوَحِّدِین مى‌خواندند، دعوت خود را شروع کرد، و با محمّد سعود همدست و داستان شد، و شمشیر آنها و پیروان آنها از خون مى‌چکید، از هر کجا گذشتند خون ریختند، همه مسلمین را کافر دانستند، و هر کس مطیع و منقاد آنان نبود، کافر بود و کشته مى‌شد، حقّا فتنه وهّابیّه فتنه بزرگ و عجیبى بود که هنوز عالم اسلام، خسارات آن را جبران نکرده است.

کج‌فکرى شیخ احمد أحسائى بنیادگزار طایفه شیخیّه‌

 شیخ أحمد أحسائى فلسفه نخوانده بود، و به علوم عقلیّه آشنائى نداشت، و خواست از حکمت متعالیه و عرفان اسلام مطّلع شود، خودبخود بدون استاد به مطالعه پرداخت، و نه عرفان را مسّ کرد و نه حکمت را لمس نمود. و خود براى خود، خود را مجتهد در این فنّ دانست، و پایه‌گذار عقائدى شد، و به بزرگان از حکماء اسلام همچون مولى صدرا شیرازى، و عرفاء اسلام همچون محیى الدّین عربى، و حتّى به بعضى از کسانى که مقام جامعیّت در تفسیر و حدیث نیز داشتند، همچون ملاّ محسن فیض کاشانى، در کتب خود ناسزا گفت و نسبت‌هاى ناروا داد.