امام شناسی ج5

اهانت و نسبت شرک، و یهودیّت، و مجوسیّت، خوددارى نمى‌کرد، از اُصول گرفته تا فروع همه را به باد انتقاد گرفته، و با عصبانیّت روایت مى‌خواند، و توجیه مى‌کرد، و آیات قرآن مى‌خواند، و معنى مى‌نمود، و همه ما را با آنها محکوم نموده و نتیجه مى‌گرفت، که ما اصولا مُسَلمان نیستیم، و نماز نمى‌خوانیم، و روزه نمى‌گیریم، و حجّ ما براى تماشا و جهانگردى است، نه براى عبادت، و ما که در نماز سر بر تربت إمام حسین مى‌گذاریم، این یک نحو بت‌پرستى است، زیارت اهل قبور، و طواف در دور مشاهد مشرّفه و بوسیدن ضریح و درها، همه و همه مرده‌پرستى است و شرک است.

 مى‌گفت: شیعه قرآن را نمى‌داند و نمى‌خواند، و معانى را تأویل مى‌کند، این خراب کردن قرآن است، قرآن را باید روى معناى ظاهر معنى کرد، و اصولا نباید معنى کرد، و فقطّ به ظاهر باید اکتفا نمود.

 معناى‌ ﴿اللهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ﴾‌ (آیه 35 از سوره 24: نور) «خداوند نور آسمانها و زمین است» مراد همین نور ظاهرى است.

 شیعه مى‌گوید، و در تفسیر خود مى‌نویسد: مراد از نورْ حقیقت است، این تفسیر به رأى است و حرام است.

 شیعه مى‌گوید مقصود این است که: خدا نور دهنده آسمانها و زمین است، این خلاف ظاهر است.

 قرآن صریحا مى‌گوید: ﴿وَ جاءَ رَبُّكَ﴾‌ «خدا مى‌آید»، شیعه مى‌گوید: منظور این است که ﴿وَ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ﴾‌، «أمر خدا مى‌آید»، این معنى غلط است.

 بالأخره مدّتى مفصّل، در این باره بحث کرد، و این شیخ همراه ما هم ساکت بود، و چیزى نمى‌گفت.

 ما هم همه کسل شدیم، و ناراحت، که چرا شیخ ما جواب نمى‌دهد؟ این شیخ ما که تا به حال این طور نبود، به نظر ما مرد دانشمندى بود، چرا اینجا محکوم شد؟ و حتّى بعضى از ما مى‌خواستیم بر آن شیخ وهّابى پرخاش کنیم، و بگوییم: این گفتار شما تُهمت است، و غلط است، و آیه نور ﴿وَ جاءَ رَبُّكَ﴾‌ را این طور معنى کردن، معنایش جسمیّت خداست، و این غلط است، قرآن را باید از أهلش آموخت، نه از