امام شناسی ج5

 نُورْبَکْرِیّ گفت: این حرف معنى ندارد، زیرا اگر تنقیص باشد باید کشته شود، و اگر نباشد تعزیر هم نباید بشود.

 و بعضى او را به نفاق نسبت داده‌اند چون درباره عَلِىّ گفته است: او از هر جانب که حرکت کرد مخذول شد، و کرارا به دنبال ریاست رفته، و نائل نشد، و جنگهایش براى ریاست بود، نه براى دیانت، و او ریاست را دوست مى‌داشت، و عثمان مال را دوست مى‌داشت.

 و مى‌گفت: ابوبکر وقتى اسلام آورد، شیخ بود، و مى‌دانست چه مى‌گوید، و علىّ در حال صباوت ایمان آورد، و اسلام صبىّ بنابر قولى صحیح نیست.

 و به جهت گفتارى که در داستان خطبه ابو جهل دارد، و به جهت ثنائى که در داستان أبى العاص بن ربیع دارد که از مفهوم آن استفاده تشنیع و بغض به على‌بن‌أبی‌طالب استفاده مى‌شود، و روى این اصل او را منافق دانسته‌اند، زیرا رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم مى‌فرماید: لاَ یُبْغِضُکَ إلاَّ مُنَافِقٌ.

 «اى على کسى تو را دشمن ندارد، مگر آنکه او منافق است».

 و بعضى از جماعات او را نسبت داده‌اند که در حیازت إمامت کبرى کوشش داشت، چون در نام بردن از ابن تُومَرْتْ‌¹ مبالغه مى‌کرد، و بدان مفتون بود، و او را تمجید و تحسین بسیار مى‌گفت.

 و همین أمر سبب شد که مدّت زندانى شدن او به طول انجامد. بارى وقایع ابن تیمیّه که در آنها مخالفتش ظاهر بود، بسیار است، و هر وقت که در هنگام بحث محکوم مى‌شد، و حقّ بر او ثابت مى‌گشت، مى‌گفت: من این جهت را اراده نکرده‌ام، مقصود من چیزى دیگرى بوده است، و یک احتمال بعیدى را ذکر مى‌کرد. تمام شد گفتار ابْنِ حَجَر در کتاب: «الدّرر الکامنة».