امام شناسی ج5

قالى، و زمین، و حصیر جایز است، ولى در اینجا بخصوصه حرام شد؟ در آنجا توحید است، در اینجا شرک شد؟

 استمداد از هر شخص زنده‌اى هم که مى‌کنید، از روح او مى‌کنید نه از بدن او! و در این صورت چرا استمداد از نفوس خبیثه کافره که در دنیا هستند شرک نیست؟ و از روح صدّیقه طاهره شرک شد؟

 اینها سؤالاتى است که نمى‌توانند جواب آن را بگویند، و هیچگاه هم نمى‌توانند و نتوانسته‌اند.

 جواب این است که: اگر به عنوان استقلال باشد، همه شرک است، چه طواف به گرد خانه خدا، و چه بوسیدن حَجَرُ الأسْود، و چه سجده کردن بر روى فرش و زمین معمولى، و چه واسطه قرار دادن طبیب و جرّاح و عالم و متخصّص، و اگر به عنوان استقلال نباشد، هیچکدام شرک نیست، بلکه نفس توحید و عین توحید است.

 آیا در موجودات این عالم به نظر استقلال نگریستن شرک نیست؟ پس طائفه وهّابیّه، با این تنزیه و تقدیسى که مى‌خواهند از ذات حقّ کنند، خودشان کورکورانه در دامن شرک افتاده‌اند، و ممّن‌ ﴿يَعْبُدُ اللهَ عَلى‌ حَرْفٍ﴾‌¹ گردیده‌اند.

 نظر به آیات إلهى از جهت آیتیّت، عین نظر به توحید است، بوسیدن امام به جهت امامت عین احترام به خداوند است، عرض حاجت به أرواح مقدّسه از جهت معنویّت و روحانیّت و تقرّب آنها به خداوند، عین عرض حاجت به خدا، و عین توحید است، حُبّ محبوبان خدا حبّ خداست.

 این از نظر دلیل عقلى. و امّا از نظر دلیل نقلى: مى‌گوئیم: تمام آیات و روایات سرشار است از اینکه: موجودات وسائط در وجود و ایجاد هستند، و خلقت با سببیّت صورت مى‌گیرد، و إلغاء واسطه در عالم تکوین، علاوه بر آنکه إنکار أمر وجدانى است، انکار منقولات شرعیّه از کتاب و سنّت است.

مذهب وهابیّه ملازم انکار صریح آیات قرآن است‌

 مگر در قرآن کریم نمى‌خوانیم: ﴿فَالْمُدَبِّراتِ أَمْرًا﴾ (آیه 5، از سوره 79: نازعات)