امام شناسی ج5

ابو على حسین بن على خزرجى أنصارى سعدى، از عبد السّلام بن صالح اَبو صَلْت هَرَوى که گفت: من با علىّ بن موسى الرّضا علیهما السّلام در نیشابور بودم، و او بر بغله شهباء سوار بود که محمّد بن رافع، و أحمد بن حارث، و یَحْیى بن یَحْیى، و إسحق بن رَاهَوَیْهْ، و عدّه‌اى از اهل علم، لگام قاطر آن حضرت را در مربعة گرفتند و گفتند: ... در اینجا حدیث را با همان سلسله سند بیان مى‌کند. تا مى‌رسد، به جبرئیل که مى‌گوید:

 قَالَ‌اللهُ جَلَّ جَلاَلُهُ: ﴿إنِّي أنَا اللهُ لاَ إلَهَ إلاَّ أنَا فَاعْبُدُوني﴾، مَنْ جَآءَ مِنْکُمْ بِشَهَادَةِ أنْ لاَ إلَهَ إلاَّ اللهُ بِالإخْلاَصِ دَخَلَ فِی حِصْنِی، وَ مَنْ دَخَلَ فِی‎حِصْنِی‎أمِنَ مِنْ عَذَابِی. 

 «خداوند جلّ جلاله مى‌گوید: به درستى که حقّا من هستم خداوند، که هیچ معبودى جز من نیست، پس مرا بپرستید. هر کدام از شما با شهادت مخلصانه به لاَ اِلَهَ إلاَّ الله در نزد من آید، داخل در قلعه من مى‌شود، و هر کس داخل در قلعه من شود. از عذاب من در امان است».

 5 ـ از ابو الحسین محمّد بن علىّ بن شاه فقیه مرورودى، در خانه خودش در مَرَوْرود، از أبو القاسم عبد الله بن أحمد بن عبّاس عامر طائى در بصره، از پدرش از حضرت علىّ بن مُوسَى الرِّضَا علیهما السّلام، و همینطور با همان سند روایت را ذکر مى‌کند تا آن که مى‌گوید:

 قَالَ رَسُولُ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم: یَقُولُ اللهُ جَلَّ جَلاَلُهُ: لاَ إلَهَ إلاَّ اللهُ حِصْنِی؛ فَمَنْ دَخَلَهُ أمِنَ مِنْ عَذَابِی.

 6 ـ از أبو نصر أحمد بن حسین بن أحمد بن عُبَیْد ضَبِّى، از أبو القاسم مُحمّد بن عبید الله بن بابوَیْه که مردى صالح بود، از أبو محمّد أحمد بن محمّد بن إبراهیم بن هاشم حافظ، از حسن بن علىّ بن محمّد بن علىّ بن موسى بن جعفر سیّد محجوب که امام عصر خود در مکّه بود، از پدرش علىّ بن محمّد نقىّ، از پدرش: محمّد بن على تقىّ، از پدرش علىّ بن موسى الرضا علیهما السّلام، تا به همین سند مى‌رسد، تا آن که مى‌گوید:

 قَالَ‎ اللهُ ‎سَیِّدُ السَّادَاتِ‎ جَلَّ‎وَعَزَّ: إنَّی أَنَا اللهُ لاَ إلَهَ‎ إلاَّ أَنَا؛ فَمَنْ أقَرَّ لِی بِالتَّوْحِیدِ دَخَلَ حِصْنِی وَ مَنْ دَخَلَ حِصْنِی أمِنْ مِنْ عَذَابِی.

 «خداوند که آقاى بزرگان است جلّ و عزّ مى‌گوید: حقّا من خداوند هستم، که هیچ معبودى غیر از من نیست. پس هر کس که نسبت به من اقرار به وحدانیّت‌