
امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
امام شناسی ج5
135گفت: حدیث کرد براى من پدرم امیرالمؤمنین علیّ بن ابیطالب شهید ارض کوفه که گفت: حدیث کرد براى من برادرم و پسر عمویم محمّد رسول الله صلّى الله علیه و آله و سلّم که گفت: حدیث کرد براى من جَبْرَئیل علیهالسّلام قالَ: سَمِعْتُ رَبَّ الْعِزَّةِ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی یَقُولُ:
کَلِمَةُ لاَ إلَهَ إِلاَّ اللهُ حِصْنِی، فَمَنْ قَالَهَا دَخَلَ حِصْنِی؛ وَمَنْ دَخَلَحِصْنِیأمِنَ مِنْ
عَذَابِی، صَدَقَ اللهُ سُبْحَانَهُ وَصَدَقَ جَبْرَئِیلُ وَصَدَقَ رَسُولُهُ وَصَدَقَ الأئِمَّةُ علیهمالسّلام1. که گفت من از حضرت ربّ العزّة سبحانه و تعالى شنیدم که مىگفت:
«کَلِمَةُ لاَ إلَهَ إِلاَّ اللهُ قلعه و دژ مستحکم من است، و هر کس آن را بگوید، در این دژ وارد مىشود، و هر کس در این دژ وارد شود، از عذاب من در أمان است.
خداوند سبحانه راست گفت، و جبرئیل راست گفت، و پیامبر خدا راست گفت، و امامان راست گفتند».
این حدیث شریف را به همین کیفیّت محدّث قمى در «سفینة البحار» از «کشف الغُمَّة» ذکر مىکند2، و ابن صبّاغ مالکى در «فصول المُهمَّة» ذکر کرده است3 و محدّث أمین سیّد محسن جبل عاملى در «أعیان الشِّیعة» آورده است4.
حدیث سلسلة الذَّهب بنا به نقل قدماى اصحاب
و لیکن أصل این حدیث را مرحوم صدوق در «مَعَانى الأخْبار» و «عُیُون أخْبار الرِّضَا» و کتاب «تَوْحِید» آورده است و شیخ طوسى در «أمَالى» و شیخ حرّ عاملى در «جَوَاهِرُ السَّنیّة» با الفاظ مختلف روایت کردهاند، و با اسناد متفاوت آوردهاند، و ما اینک عین آنچه را که در این کتب آمده است ذکر مىکنیم:
1 ـ در «معانى الأخبار» ص 370 از محمّد بن موسى بن متوکّل، از ابو الحسین محمّد بن جعفر اسدى، از محمّد بن حسین صوفى، از یوسف بن عقیل، از اسحاق بن راهَوَیْه، عین سند حدیث را روایت کرده است، تا آنکه مىگوید: سَمِعْتُ اللهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ: لاَ إِلَهَ إلاَّ اللهُ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أمِنَ [مِنْ] عَذَابِی؛ فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَةُ نَادانَا: بِشُرُوطِهَا وَ أنَا مِنْ شُرُوطِهَا.
- . کشف الغمّة» ص 271.
- . «سفینة البحار» مادّه حدث، ج 1، ص 229 و 230.
- . «فصول المهمّة» مطبعة العدل، نجف، ص 235 و 236.
- . أعیان الشّیعة» ج 4، قسمت دوّم ص 118.
