امام شناسی ج5

جزئیّه خسیسه و امور اعتباریّه و سرگرم کننده مى‌کند، تا آنکه ناگهان أجل در رسد و ﴿أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ﴾ بر ما خوانده شود.

 رسول الله صلّى الله علیه و آله و سلّم پیشتاز راه ولایت مطلقه و یگانه سابق در این مضمار است، که تمام أنبیاء سابقین و پیامبران مکرّمین حتّى اولوا العزم از آنها، از مِشکاة مصباح نور آن حضرت بهره مى‌گیرند.

 آن حضرت راه توحید مطلق و عرفان محص و شهود أسمائى و صفاتى و ذاتى را براى امّت خود بطور مطلق و مرسل باز کرد، و امّت آن حضرت از مواهبى بهره‌مندند که امّت‌هاى پیامبران پیشین بهره‌مند نبوده‌اند.

 و پس از آن حضرت و از آن حضرت به حضرت مولى الموحّدین أمیرالمؤمنین علیه الصّلاة و السَّلام منتقل شد و به یازده فرزند گرامش یکى پس از دیگرى، تا اینک این مقام بطور أکمل و اتمّ براى حضرت بقیّة الله حجّة ابن الحسن العسکرى ارواحنا له الفداء مى‌باشد، و سایر أولیاء حقّه و عرفاء حقّه إلهیّه، از برکات آن بزرگواران، و در عصر غیبت از برکات این آینه اتمّ الهى بهره مى‌گیرند، و به کمال مى‌رسند، و به وصول و فناء نائل مى‌گردند.

 بارى وجود أقدس حضرت رسول الله صلّى الله علیه و آله و سلّم خود، باز کننده این راه براى امّت است و امامان بر حقّ علیهم السّلام و الإکرام همگى داراى این مقام بوده و هستند، و ولایت تکوینى یک أمر بسیط و ساده از نظر أهل دل و فضیلت و عرفاء حقّه است، و براى هر کس که پا در این میدان نهد به فضل و رحمت حقّ پیدا مى‌شود.

 آنگاه جاى أسف نیست، که ما این مقام را از رسول الله و امامان انکار کنیم؟ و وصول به مقامات را منحصرا به یک الفاظ تو خالى و میان تهى بسنده نمائیم، و هر گونه فضیلت و کرامتى را مجرّد أمر اعتبارى و توهّمى بپنداریم؟

 وَلایت تکوینى از امور ضروریّه و از لوازم حتمیّه سیر در راه معرفت، و عرفان و شهود حضرت حقّ است. و منکران آن حقّا دستشان از معارف إلهیّه تهى است، و کامشان از آب حیات ولایت تر نشده، و از ماء معین شهود و وجدان چیزى را نیاشامیده‌اند، جگرشان تفته و خشک، همچون کلاب عوعو کننده در بیابان خشک و تیه و ریگزار جهل سرگردانند.