امام شناسی ج5

جمع و صداقت و اُلفت خود را از آنکه اغیار در آن شریک باشند حقّا تنزیه و تطهیر مى‌کنم.

 20 ـ پس به واسطه من مجالس ذکر، همگى مجالس حضور و تفهّم و فراگیرى است، و براى من دکّان شراب‌خوارى جاسوس لشکر است.

 21 ـ و هیچ مجوسى، زُنّار نبست، مگر آنکه دست من بود که حکم بستن آن را نمود، و اگر به واسطه ایمان و اقرار به من، آن زنّار باز شد، دست من بود که آن را باز کرد.

 22 ـ و اگر محراب مسجدى بواسطه وحى و قرآن نورانى گشت، و آنچه را که بواسطه انجیل، صدر واقع در کلیسا که محلّ تقرّب قربانى است، هلاک و تباه شد.

 23 ـ و نیز کتاب‌ها و اسفار توراتى را که موساى کلیم براى قومش آورد، و با آن علماى یهود در هر شب مناجات مى‌کنند.

 24 ـ و اگر در بتخانه، شخص معتکف و بت‌پرست خود را بر روى سنگ‌ها و بت‌ها مى‌اندازد، و به سجده مى‌افتد، پس البتّه براى این کار، وجهى از روى عصبیّت براى انکار نیست،

 25 ـ زیرا که پول و درهم و دینار را پرستیده است: واقعیّتى که منزّه و پاک است از شرک آوردن به خدا، که در اثر اعتقاد به بت‌پرستى، و صنم دوستى صورت مى‌گیرد.

 26 ـ و تحذیر و إنذار من به هر کسى که ستم کند رسیده است، و عذرها از جانب من، در هر فرقه‌اى به من قائم است،

 27 ـ و آنچه را که در هر ملّت و آئینى چشم‌ها را خیره و خسته مى‌کند، و آنچه را که در هر مذهب و دیانتى، افکار را منحرف مى‌نماید، و به باطل سوق مى‌دهد.

 28 ـ و آنچه را که خورشیدپرست براى خورشید از روى غفلت اختیار مى‌کند، و بدان مى‌گراید، درحالى‌که اشراق خورشید و تابش آن از نور اشراق وجه من است.

 29 ـ و اگر مجوسى آتش‌پرست، آتش را عبادت کند، و همچنان که در