امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
مرتب سازی:
امام شناسی ج5
101فَإن نَاحَ فِی الأیْکِ الْهَزَارُ وَ غَرَّدَتْ *** جَوَابًا لَهُ الأطْیَارُ فِی کُلِّ دَوْحَةِ 16 وَأطْرَبَ بِالْمِزْمَارِ مُصْلِحُهُ عَلَی *** مُنَاسَبَةِ الأوْثَارِ مِنْ یَدِ قِینَةِ 17 وَ غَنَّتْ مِنَ الأشْعَارِ مَا رَقَّ فَارْتَقَتْ *** لِسِدْرَتِهَا الأسْرَارُ فِی کُلِّ شَدْوَةِ 18 تَنَزَّهْتُ فِی آثَارِ صُنْعِی مُنَزِّهًا *** عَنِ الشِّرْکِ بِالأغْیَارِ جَمْعِی وَ اُلْفَتی 19 فَبِی مَجْلِسُ الأذْکَارِ سَمْعُ مُطَالِعٍ *** وَلی حَانَةُ الْخَمَّارِعَیْنُ طَلِیعَةِ 20 وَ مَا عَقَدَ الزُّنّارَحُکْمًا سِوَی یَدِی *** وَ إنْ حُلَّ بِالإقْرَارِ بِی فَهْیَ حَلَّتِ 21 وَ إنْ نَارَ بالتَّنْزِیلِ مِحْرابُ مَسْجِدٍ *** فَمَا بَارَ بِالإنْجِیلِ هَیْکَلُ بِیعَةِ 22 وَأسفَارُ تَوْرَاةِ الْکَلِیمِ لِقَوْمِهِ *** یُنَاجِی بِهَا الأحْبَارُ فِی کُلِّ لَیْلَةِ 23 وَ إنْ خَرَّ لِلأحْجَارِ فِی الْبِدِّ عَاکِفٌ *** فَلاَ وَجْهَ لِلإنْکَارِ بِالْعَصَبیَّةِ 24 فَقَدْ عَبَدَ الدّینارَ مَعْنیً مُنَزَّهٌ *** عَن الْعَارِ بِالاِشرَاکِ بِالْوَثَنِیَّةِ 25 وَ قَدْ بَلَغَ الإنْذَارُ عَنِّیَ مَن بَغَی *** وَ قَامَتْ بِیَ الأعْذَارُ فِی کُلِّ فِرْقَة 26 وَ مَا زَاغَتِ الأبْصَارُ مِنْ کُلِّ مِلَّةِ *** وَ مَا رَاغَتِ الاَفْکَارِ مِن کُلِّ نِحْلَةِ 27 وَ مَا اخْتَارَ مَنْ لِلشَّمْسِ عَنْ غِرَّةٍ صَبَا *** و إشْرَاقُهَا مِن نُورِ أسفَارِ غُرَّتِی 28 وَ إنْ عَبَدَ النَّارَ الْمَجُوسُ وَ مَا انْطَفَتْ *** کمَا جَآءَ فِی الأخْبَارِ فِی ألْفِ حِجَّةِ 29 فَمَا قَصَدُوا غَیْرِی وَ إنْ کَانَ قَصْدُهُم *** سِوَایَ وَ إنْ لَمْ یُظْهِرُوا عَقْدَ نِیَّةِ 301 - حجر با فتحه به معناى منع کردن و حِجْر با کسره به معناى دامن است.
و الموضحى در اصل و المُوضِحُ لى بوده است.
یتیمه درّ گرانبها را گویند
أیک درخت پر برگ و ساقه را گویند و دَوْحَة به معناى درخت بزرگ است.
هزار به معناى بلبل است قینه: زن آوازهخوان است
حانة الخمّار: دکان شراب فروش و محلّ انداختن شراب
زنّار: چیزى را گویند که به کمر مىبندند.
هیکل: محلّى است در صدر کلیسا که قربانى را به آنجا مىبرند، نظیر محراب مسجد.
احبار: علماى یهود
بدّ با کسر باء به معناى مثال و مجسّمه و بت است و منظور در اینجا محل بدّ یعنى بتخانه است.
وَلاَ وَلاَ اشاره به حدیثى است که از رسول الله أبودَرداء روایت کرده است که: ان الله خلق آدم فضرب بیمینه علی یساره فاخرج درّیّة بیضاء کالفضة، ومن الیسری سوداء کالْحُتْمَة، ثُم قال: هؤلآء فی الجنّة ولااُبالی و هؤلآء فی النّار و لا اٌبالی (شرح تائیة ملا عبد الرزّاق کاشانى، طبع سنگى، ص 466).
- حجر با فتحه به معناى منع کردن و حِجْر با کسره به معناى دامن است.