مطلع انوار ج11

 فَأبیٰ علیه موسی؛ و قَرَّرَ¹ علیه أبُو‌الحَسَنِ علیه السّلام القَولَ و الوَعظَ، و هو مُقیمٌ علیٰ خِلافِهِ. فلمّا رَأی أنّه لا یُجِیبُ، قال علیه السّلام له:

 أما إنّ المَجلِسَ الّذی تُریدُ الاجتِماعَ مَعَه علیه، لا تَجتَمِعُ علیه أنتَ و هو أبَدًا.“

 قال: ”فَأقامَ موسی ثَلاثَ سِنینَ یَبکُرُ کُلَّ یَومٍ إلیٰ بابِ المُتوَکِّلِ، فیُقالُ له: قد تَشاغَلَ الیَومَ! فیَروحُ فیَبکُرُ، فیُقالُ له: قَد سکِر! فیَبکُرُ، فیُقالُ له: قد شَرِبَ دَواءً. فما زالَ علی هَذا ثَلاثَ سِنینَ حتّی قُتِلَ المُتوَکِّلُ، و لم یَجتَمِع معه عَلیٰ شَرابٍ.“»²

 مرحوم مامقانی در تنقیح المقال، جلد 3، صفحه 259 فرموده است:

 «موسی بن محمّد الرضا علیه السّلام أخو الهادی علیه السّلام، عَنوَنه المیرزا (ره) کذلک و قال: ”روَی المفید فیه روایةً فی إرشاده و تنبئ عن شیء فیه.“ ـ انتهی.»

 در اینجا مامقانی تمام روایت ارشاد را ذکر می‌کند و سپس می‌گوید: «و دلالته علی فسقه واضحة، لا لما نسب إلیه من شرب النبیذ و نحوه عند المتوکل، لمنع فسق المخبر عن قبول جَرْحِه؛ بل لظهور کلامه فی أنّ ذلک عملُه، و أشَدُّ منه مخالفَتُه للإمام علیه السّلام و إصراره علی عدم إطاعته فی نهیه إیاه عن المنکر، حتّی التجأ علیه السّلام إلی إعمال ما أقدره الله تعالی علیه من منعهما من الاجتماع ثلاثَ سنینَ.»

 و مرحوم محدث قمی در منتهی الآمال، طبع رحلی علمیّه اسلامیه، جلد‌ 2، صفحه 235 گوید:

 «موسی مبرقع جد سادات رضویّه است و رشتۀ اولادش تا به حال بحمد الله منقطع نگشته [و بسیاری از سادات، نسب ایشان به او منتهی می‌شود]. و او اوّل کسی است که از سادات رضویّه به قم وارد شد در سنه 256، و پیوسته بر روی خود