مطلع انوار ج11

اسماعیل بن بَزِیع آورده است که:

 «و حکیٰ بعض أصحابنا عن ابن‌الولید قال: ”و فی روایة محمّد بن إسماعیل بن بزیع: قال أبوالحسن الرضا علیه السّلام:

 إنَّ لِلّه تعالی بأبواب الظالمین مَن نوَّر اللهُ به البُرهان و مکَّن له فی البلاد لیدفَع بهم عن أولیائه و یُصلح الله بهم أُمورَ المسلمین؛ إلیهم یلجأ المؤمنُ من الضُرِّ، و إلیهم یَفزَع ذوالحاجة من شیعتنا، و بهم یؤمن اللهُ رَوعَة المؤمن فی دار الظّلم؛ أولئک هم المؤمنون حقًّا، أُولئک أُمناء الله فی أرضه، أُولئک نور الله فی رعیّته یوم القیامة، و یزهَرُ نورهم لأهل السّماوات کما تَزهَرُ الکواکب الزُهریَّةُ لأهل الأرضِ، أولئک من نورهم نورُ القیامة، تُضِیء منهم القیامةُ، خُلِقوا والله للجنة و خُلقَت لهم؛ فهنیئًا لهم. ما علی أحدکم أن لو شاء لَنالَ هذا کلَّه!

 قال: قلت: بماذا، جَعَلَنی اللهُ فِداک؟!

 قال: یکون معهم فیَسُّرنا بإدخال السُّرور علی المُؤمنین من شیعتنا؛ فکُن منهم یا محمّد!“»¹

حدیثی دربارۀ احوال محمّد بن اسماعیل بن بَزیع

 اقول: این روایت را مرحوم مامقانی در تنقیح المقال، در ضمن احوال محمّد بن اسماعیل بن بزیع آورده است. و نیز روایت دیگری را با سند متّصل بیان می‌کند از حسین بن خالد صیرفی: «قال: کنّا عند الرّضا علیه السّلام و نحن جماعة، فذکر محمّد بن إسماعیل بن بزیع، فقال: ”وددتُ أنَّ فیکم مثلَه.“»²و³