مطلع انوار ج11
رجالی، پزشکی، اشارات و نکتهها
جلد یازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «رجال، تراجم، کتاب‌شناسی و برخی مطالب متنوع » می‌باشد. تتبعات و تحقیقات مندرجه در این مجلد می‌تواند در نوع خود برای آشنایان به این موضوعات بسیار مفید و مثمر باشد. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول: رجال و تراجم شخصیت‌ها؛ که شاملِ مقدماتی رجالی، بیان برخی اصطلاحات و معرّفی برخی آثار اصلی رجالی، ذکر اسامی اعلام و کنیه‌ها و القاب، و بیان مطالبِ متنوّع رجالی می‌گردد. • بخش دوم: فهارس و کتاب‌شناسی: که به ذکر مطالب متنوّعی در معرّفی آثارِ مهم، همچون حدیقة الشیعه، مصباح‌الشریعه، تذکرۀ علامه حلی و نثر طوبای مرحوم شعرانی و امثالها پرداخته شده است. • بخش سوم: مطالب پزشکی؛ که مشتمل بر نقل قولهایی در امور طبابت؛ اعم از مسائل پیشگیری و درمان، خواص و فواید برخی خوراکی‌ها، و ذکر روایاتی در این موضوع، می‌باشد. • در بخش چهارم و پنجم به ذکر طرائف و لطائف، و ذکر اشارات و نکته‌‌هایی در موضوعات سیاسی و تاریخی و اجتماعی و بیان لغزشهای برخی آثار علماء، و دیگر مطالب متنوع پرداخته‌اند.
مطلع انوار ج11
240فصولنا المهمّة.»1و2
محمّد بن عثمان بن سعید العَمرَوِی، أبوجعفر
وی از أولاد عمّار بن یاسر بوده و لوح قبر خود را از ساج با آیات قرآن تهیّه کرد
[تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام، صفحة 411]:
«و منهم: أبوجعفر محمّد بن عثمان بن سَعید العَمرَوی، من وُلد عمّار بن یاسر: کان من أولیاء الله الصّالحین و عباده المخلصین، عالم بالله و بأحکامه، تشرق علیه أنوار الملکوت، جالسٌ علی کرسیّ الاستقامة، لا نظیر له فی عصره فی العلوم و المعارف، کان حجة المولی علَی الشّیعة، و علی یده ظهَرت الکرامات.
قال أبوالحسن الدلّال: ”دخَلت علیٰ أبی‌جعفر محمّد بن عثمان ـ رضی الله عنه ـ یومًا لأُسَلِّم علیه، فوجَدته و بین یدیه ساجةٌ و نقّاش ینقُش علیها و یکتب آیًا من القرآن و أسماء الأئمّة علیهم السّلام علی حواشیها، فقلت له: یا سیدی، ما هذه السّاجة؟
فقال: هذه لقبری، أُوضع علیها أو أُسند إلیها، و قد فرغت منه و أنا فی کلّ یوم أنزل فیه و أقرأ آیًا من القرآن؛ فإذا کان یوم کذا من شهر کذا من سنة کذا سرت إلی الله عزّوجلّ و دُفِنت فیه.
فلمّا خرجتُ أثبَتُّ ما ذکره، و لم أزل مترقّبًا به ذلک؛ فمات فی الیوم الّذی ذکره
- . همان، ص 215.
- . جنگ 20، ص 59.