
مطلع انوار ج11
رجالی، پزشکی، اشارات و نکتهها
جلد یازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «رجال، تراجم، کتابشناسی و برخی مطالب متنوع » میباشد. تتبعات و تحقیقات مندرجه در این مجلد میتواند در نوع خود برای آشنایان به این موضوعات بسیار مفید و مثمر باشد. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول: رجال و تراجم شخصیتها؛ که شاملِ مقدماتی رجالی، بیان برخی اصطلاحات و معرّفی برخی آثار اصلی رجالی، ذکر اسامی اعلام و کنیهها و القاب، و بیان مطالبِ متنوّع رجالی میگردد. • بخش دوم: فهارس و کتابشناسی: که به ذکر مطالب متنوّعی در معرّفی آثارِ مهم، همچون حدیقة الشیعه، مصباحالشریعه، تذکرۀ علامه حلی و نثر طوبای مرحوم شعرانی و امثالها پرداخته شده است. • بخش سوم: مطالب پزشکی؛ که مشتمل بر نقل قولهایی در امور طبابت؛ اعم از مسائل پیشگیری و درمان، خواص و فواید برخی خوراکیها، و ذکر روایاتی در این موضوع، میباشد. • در بخش چهارم و پنجم به ذکر طرائف و لطائف، و ذکر اشارات و نکتههایی در موضوعات سیاسی و تاریخی و اجتماعی و بیان لغزشهای برخی آثار علماء، و دیگر مطالب متنوع پرداختهاند.
مطلع انوار ج11
212الرّشید، فهاج الحاضرون فنظر إلیهم الشافعیّ غَضَبًا و استمرّ فی وعظه. و قد حصلت للشافعیّ فی هذه المحنة محاورات و مناظرات علمیّة مع صاحبَی أبیحنیفة ـ و هما أبویوسف و محمّد بن الحسن ـ أعرضنا عن ذکر تفصیلها لأنّ المقام لا یتّسع لها، و قد تکفّلَتْ بها الکتبُ المؤلّفة فی مناقب الشافعیّ.
عَوْدتُه إلی مکّة: بعد أن نجا الشافعیّ من تلک المحنة الّتی سبق ذکرها و نال إعجابَ الخلیفة و التّقدیر العظیم و الإجلال البالغ، رأیٰ أن یعود إلی مکّة فسافر و وصل إلیها سنة 181 ه . و ضرب خِباءَه خارجَ مکّةَ فی ظاهرها، فاستقبله أهلُ مکّة استقبالًا عظیمًا فقسّم بینهم ما جاء به من العراق من ذهب و فضّة، عملًا بوصیّة أُمِّه له کلّما جاء مکّة. فما دخل مَکَّة إلّا و قد وزّع المال، فدخلها فارغًا کما خرج منها فارغًا.»
حبّ اهل بیت و علوّ همّت شافعیّ
صفحة «ح»: «اعتزازه بنسبه: کان الشافعیّ یفخر بنسبه علی سبیل التشرّف، لا علی سبیل الاستعلاء علی النّاس. لذلک نجِده شدید الحبّ لآل بیت رسول الله الّذی هو منهم أیضًا. فلذلک لمّا رماه الحاسدون بالرَّفْض أنشد و قال:
إن کان رفضًا حبُّ آل محمّد *** فلیشهد الثَّقَلان أنّی رافـضی و هذا التّعلق بأهل البیت لم یجرّه إلی النَّیل من الشّیخین أبیبکر و عمر و الطّعن فی خلافتهما؛ بل کان یری لهما و لغیرهما من الصّحابه فضلًا فی نشر الإسلام و إعلاء کلمة الله.
معنی الحرّیّة فی نظر الشّافعیّ: کان الشّافعی یری الحرّیّة فی القناعة، و الذّلّ کلّ الذّل فی الطّلب و السّؤال، فیقول:
