مطلع انوار ج11

در تنقیح الرّجال، جلد 3، صفحۀ 4 در باب الکنیٰ به نام فرزدق مفصّلاً ترجمۀ او را آورده است، و نام او را همام بن غالب بن صعصعة گفته، و کنیه‌اش ابوفراس بوده است.

 ما در نور ملکوت قرآن، جلد 3، صفحۀ 15 و 16 مطلبی را از امیرالمؤمنین علیه السّلام دربارۀ او ذکر نموده‌ایم.

 آیة الله سیّد حسن صدر در کتاب تأسیس الشّیعة لعلوم الاسلام، صفحۀ 186 و 187 دربارۀ او و دربارۀ قصیدۀ او مطالبی ذکر نموده است.

 مستشار عبد‌الحلیم جندی در کتاب الإمام جعفر الصّادق، صفحۀ 139 در تعلیقه، حجّ هشام را ذکر کرده است و از این قصیده یازده بیت آورده، و سپس غضب هشام و امر به حبس فرزدق را آورده است، و عطای حضرت را آورده است.

 در کتاب العیون و المحاسن، که از کلام شیخ مفید و تحریر سیّد مرتضی است، از طبع نجف اشرف، جلد 1، صفحۀ 18 و 19، شانزده بیت از این قصیده را ذکر نموده است.¹

الفضل بن الحسن بن الفضل، المعروف بالشّیخ الطَّبَرْسی،ّ أمین‌الدّین أبوعلیّ

 [تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام] صفحة 419:

 «و منهم: الشّیخ أمین‌الدّین أبوعلیّ، الفضل بن الحسن بن الفضل الطّبرسی ـ المتقدّم ذکره فی الطّبقة السّابعة فی أئمّة التّفسیر ـ المتوفّیٰ سنة أربعین و خمس‌مائة بسبزوار؛ انتقل من طبرستان إلی المشهد الرضویّ و أقام هناک مدّة من الزّمان، ثمّ منها إلی سبزوار و دُفن هناک.