Name: کتاب مطلع انوار ج11 - رجالی، پزشکی، اشارات و نکتهها - PDF - علامه طهرانی
Availability: InStock
Author: علامه آیتاللَه سید محمدحسین حسینی طهرانی

مطلع انوار ج11

190

...¹
1. [ادامه تعلیقه صفحه قبل]
  مرا بیم دادی که در پای پیل ** تنت را بسایم چو دریای نیل
  نترسم که دارم ز روشن‌دلی ** به دل مهر جان نبیّ و علیّ
  چو باشد تو را عقل و تدبیر و رأی ** به نزد نبیّ و علی گیر جای
  * * *
  گرت زین بد آید گناه من است ** چنین است و این رسم و راه من است
  به این زاده‌ام هم بدین بگذرم ** چنان دان که خاک پی حیدرم
  فردوسی که امید خود را در تحریر شاهنامه از دست رفته می‌دید و انتظار پاداش و صلۀ موعود سلطانی را بر باد رفته می‌‌دانست، در هجو شاه غزنوی چنین می‌سراید:
  بسی رنج بردم در این سال سی ** عجم زنده کردم بدین پارسی
  به دانش نبد شاه را دستگاه ** و گرنه مرا بر نشاندی به کاه
  اگر شاه را شاه بودی پدر ** به سر بر نهادی مرا تاج زر
  و گر مادر شاه بانو بُدی ** مرا سیم و زر تا به زانو بُدی
  چو اندر تبارش بزرگی نبود ** نیارست نام بزرگان شنود
  * * *
  چو نه مادرش مطبخی زاده است ** بهای دو من نان به من داده است
  پشیزی بِه از شهریاری چنین ** که نه کیش دارد نه آیین، نه دین
  پرستارزاده نیاید به کار ** اگر چند دارد پدر شهریار
  درختی که تلخ است وی را سرشت ** گرش در نشانی به باغ بهشت
  ور از جوی خلدش به هنگام آب ** به بیخ، انگبین ریزی و شهد ناب
  سرانجام گوهر به کار آورد؟ ** همان میوۀ تلخ بار آورد
  فردوسی به‌واسطۀ نقار و کدورتی که با وزیر اعظم سلطان غزنوی، خواجه حسن میمندی، پیدا کرده بود مورد سعایت او نزد سلطان واقع شد. خواجه حسن میمندی که فردی سنّی و شدید التّعصب بود، نسبت به خاندان رسالت علناً عناد می‌ورزید و از این روی فردوسی را خوش نیامد که با وی سر آشتی بردارد و باب مراوده و رفاقت مفتوح نماید، و هر چند ناصحان به او سفارش بر تقرّب با وزیر نمودند، نپذیرفت و در جواب می‌گفت: «مرا با دشمن آل رسول کاری نیست.»
  بنابراین، باید نسبت به اعتقاد فردوسی در تشیّع و تمایل او به اهل بیت علیهم السّلام به دیدۀ [ادامه در صفحه بعد]