مطلع انوار ج11

بنجدٍ، فَسَبَقَهنَّ امرؤالقیس إلی الغدیر و فیهنّ عُنَیزة، فنزعن ثیابهنّ و نزلن فی الماء فبرز هو من مَخبئه و جمع الثّیاب و جلس علیها و حلف أنَّه لا یعطی الواحدةَ منهنّ ثیابها إلّا إذا خرجت إلیه عاریةً.

 فخرجن و بقیت عُنَیزةٌ و أقسمت علیه أن یعدل عن شرطه، فأبی و ألحَّ علیها بالخروج، فخرجت ثمّ دفع إلیها ثیابها فلبستها، و اجتمع النّسوة علیه و أخذن یُعَنّفنَه و قلن له: ”إنَّکَ أخَّرتَنا عن الحَیِّ و جَوَّعتَنا!“

 فقال: ”سَأعقر لَکُنّ راحِلَتی تَأکُلْن منها“ فعقرها و أَتَین بالحطب و جعلن یشوین اللّحم حتّی شبعن، و کان معه رِکوةٌ فیها خمرٌ فسقاهنّ منها.

 فلمّا ارتحلن احتملن أمتعته علی رواحِلهن و بقی هو لا مرکب له، فقال لعنیزة: ”لابُدَّ لک من أنْ تحملینی!“ و ساعده صواحبها علی طلبه، فحملته علی مُقَدَّم هُودَجها فجعل یدخل رأسه من الهودج یُقبّلها و یحادثها ثمّ نظم معلّقته، و مطلعها:

 وصف بها ما تقدّم أحسن وصفٍ، و هی مُدْرجةٌ مع سائر المعلّقات فی کتاب شرح عدّة شروح.»²

 و دهخدا در لغت‌نامه، جلد 8 ، صفحه 182 نام او را جندح یا سلیمان ذکر کرده است و گفته است: «وی را بزرگ‌ترین شاعر دورۀ جاهلیّت شمرده‌اند، و وفاتش را از 540 تا 566 میلادی دانسته است.» و در شرح حال وی مختصری نگاشته است.

 امّا أبوالفرج اصفهانی در کتاب أغانی، از طبع دارالکتب المصریّه 1936 میلادی