مطلع انوار ج11

 «وقَع فی طریق الصّدوق (ره) فی باب وجوب الجمعة و فضلها، و هو خیر بنی‌مروان؛ کانت أُمّه أُمَّ عاصم، بنتَ عاصم بن عمر بن الخطّاب. تُوُفّی و هو ابن تسعة و ثلاثین سنة.»

 سیّد رضی در مرگ او چند شعری گفته؛ و از برداشتن سبّ امیرالمؤمنین، از او تحسین کرده است. از حضرت سجّاد علیه السّلام در بصائر الدّرجات روایتی را از عبدالله بن عطاء‌ تمیمی نقل می‌کند که دلالت بر ذمّ و قدح او دارد، و در آن روایت است که: ”به‌واسطۀ مردنش اهل آسمان او را لعنت می‌فرستند، و اهل زمین بر او استغفار می‌کنند.“¹»²

عمر بن علیّ بن الحسین بن علیّ علیهم السّلام

روایت دربارۀ انحراف عقیدتی عُمَر بن علیّ بن الحسین

 [الطّبقات الکبری، مجلّد 5، صفحة 324:]

 «ابن حسین بن علیّ بن أبی‌طالب بن عبدالمطّلب؛ و أُمّه أُمّ‌ولد... .

 قال: أخبَرنا شبابة بن سوّار، قال: أخبرنا فُضیل بن مرزوق، قال: 

 ”سألتُ عمرَ بن علیّ و حسین بن علیّ ـ عَمَّیْ جعفر ـ ، قلت: هل فیکم أهل البیت إنسانٌ مفترضةٌ طاعتُه، تعرفون له ذلک؛ و من لم یعرف له ذلک فمات، مات میتةً‌ جاهلیة؟

 فقالا: لا والله! ما هذا فینا! من قال هذا فینا، فهو کذّاب!“

 قال: ”فقلت لعمَر بن علیّ: رحمک الله! إنّ هذه منزلة تزعمون أنّها کانت لعلیّ، إنّ النبیّ صلّی الله علیه [و آله] و سلّم أوصیٰ إلیه؛ ثمّ کانت للحسن، إنّ علیًّا أوصیٰ