مطلع انوار ج11

 و منها: «ما رواه علی بن محمّد، قال: حدّثنی محمّد بن أحمد، عن أبی‌عبد‌الله الرّازی، عن أحمد بن أبی‌نصر، عن محمّد بن الفضیل، عن أبی‌الحسن الرّضا علیه السّلام، قال: قلت: جعلت فداک! إنّی خلّفت ابن أبی‌حمزة و ابن‌مهران و ابن أبی‌‌‌سعید أشدَّ أهل الدّنیا عداوةً لِلّه. قال: فقال: ”ما ضرّک من ضلّ إذا اهتدیتَ؛ إنّهم کذّبوا رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم، و کذّبوا أمیر‌المؤمنین علیه السّلام، و کذّبوا فلانًا و فلانًا و کذّبوا جعفرًا و موسی و لی بآبائی علیهم السّلام أُسوة.“

 قلت: جعلت فداک! إنّا نروی أنّک قلت لابن مهران: أذهب الله نور قلبک و أدخل الفقر بیتک! فقال: ”کیف حاله و حال بِرّه؟“ قلت: یا سیدی! أشدُّ حال، هم مکروبون ببغداد و لم یقدر الحسینُ أن یخرج إلی العمرة.

 فسکت و سمعته یقول فی ابن‌أبی‌حمزة: ”أما استبان لکم کذبه؟ أ لیس هو الّذی یروی أنّ رأس المهدیّ یُهدیٰ إلی عیسی بن موسی و هو صاحب السُّفیانیّ، و قال: إنّ أباالحسن یعود إلی ثمانیة ‌أشهر؟»¹

 و منها: «ما رواه بسندٍ عن إسماعیل بن سهل فی حدیث أسبقنا نقله‌ فی ترجمة الحسن بن أبی‌سعید المکاریّ، تضمّن مکالمة ‌علیّ بن أبی‌حمزة هذا مع الرّضا علیه السّلام، و إنکاره إمامته و وقفه علی أبیه الکاظم علیه السّلام و إنکاره موته.»²

 تا اینجا بعضی از روایات وارده در رجال کشّی را نقل کردیم، و سپس مرحوم ما‌مقانی بعضی از روایات وارده از شیخ در کتاب غیبت را نقل می‌‌کند که شدّت عناد او را نسبت به حضرت ثامن الحجج می‌رساند، با آنکه قبلاً معترف به وصایت آن حضرت بوده است.