مطلع انوار ج11

 فلیتأمّل فی المقام، و لابدّ من الفحص حتّی یتبیّن حقیقة المرام.¹

 و اینک در اینجا یکی از شواهدی را که دلیل بر عدم تشیّع اوست ذکر می‌کنیم.

 در مروج الذّهب، طبع مطبعۀ سعادت، سنۀ 1367 هجری، در پایان جلد 2 که آخرین بحث از ترجمۀ امیرالمؤمنین علیّ بن أبی‌طالب علیهما السّلام است، در صفحۀ 437 و 438 بعد از ذکر فضائلی از امیرالمؤمنین علیه السّلام که آن حضرت در آن فضایل متفرّد بودند و همگی ملاک برای افضلیّت است، گوید:

 «فهذا و غیره من فضائله، و ما اجتمع فیه الخصال ممّا تفرّق فی غیره. و لکُلٍّ فضائلُ ممّن تقدّم و تأخّر. و قُبض النبیّ صلّی الله علیه (و آله) و سلّم و هو راضٍ عنهم، مخبرٌ عن بَواطنهم بموافقتها لظواهرهم بالإیمان؛ و بذلک نزل التّنزیل، و تولّیٰ بعضهم بعضًا.

 فلمّا قُبض رسول الله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم و ارتفع الوحی، حدَثت أمورٌ تنازع النّاس فی صحّتها منهم؛ و ذلک غیر یقین و لا یُقطَع علیهم بها، و الیقین من أمورهم ما تقدّم.

 و ما رُوی ممّا کان فی أحداثهم بعد نبیّهم صلّی الله علیه (و آله) و سلّم فغیر متیقّن، بل هو ممکن؛ و نحن نعتقد فیهم ما تقدّم. و الله أعلم بما حدَث و اللهُ ولیّ التّوفیق.»

 أقول: این گفتار، گفتار یک مرد شیعه‌مذهب نیست که تبرّی از غاصبین خلافت را جزو مذهب خود می‌داند.²

علی بن العبّاس الرُّومیّ، المعروف بابن الرُّومیّ

 [تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام] صفحة 211: «و له فی مذهبه شعر: